شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٤ - دويدن آن شخص به سوى موسى به زنهار چون از خروس خبر مرگ خود شنيد

چون شنيد اينها دوان شد تيز و تَفت‌

بر در موسى كليم اللَّه رفت‌

رو همى‌ماليد در خاك او ز بيم‌

كه مرا فرياد رس زين اى كليم‌

گفت رو بفروش خود را و بِرَه‌

چون كه استا گشته‌اى بر جه ز چَه‌

بر مسلمانان زيان انداز تو

كيسه و هميان‌ها را كن دو تو

من درون خشت ديدم اين قضا

كه در آيينه عيان شد مر تو را

عاقل اوّل بيند آخِر را به دل‌

اندر آخر بيند از دانش مُقِل‌

باز زارى كرد كاى نيكو خصال‌

مر مرا در سر مزن در رو ممال‌

از من آن آمد كه بودم ناسزا

ناسزايم را تو دِه حُسنُ الجزا

گفت تيرى جَست از شست اى پسر

نيست سُنَّت كآيد آن واپس به سر

ليك در خواهم ز نيكو داورى‌

تا كه ايمان آن زمان با خود برى‌

چون كه ايمان برده باشى زنده‌اى‌

چون كه با ايمان روى پاينده‌اى‌

هم در آن دم حال بر خواجه بگشت‌

تا دلش شوريد و آوردند طشت‌

شورش مرگ است نه هَيضه طعام‌

قى چه سودت دارد اى بد بختِ خام؟

چار كس بُردند تا سوى وُثاق‌

ساق مى‌ماليد او بر پشتِ ساق‌

پند موسى نشنوى شوخى كنى‌

خويشتن بر تيغ پولادى زنى‌

شرم نايد تيغ را از جان تو

آنِ توست اين اى برادر آنِ تو

هر چه در آينه جوان بيند

پير در خشت پخته آن بيند