شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٠ - استدعاى آن مرد از موسى زبان بهايم با طيور

گفت موسى را يكى مرد جوان‌

كه بياموزم زبان جانوران‌

تا بود كز بانگ حيوانات و دد

عبرتى حاصل كنم در دين خود

چون زبان‌هاى بنى آدم همه‌

در پى آب است و نان و دمدمه‌

بوكِ حيوانات را دردى دگر

باشد از تدبير، هنگام گذر

گفت موسى رو گذر كن زين هوس‌

كين خطر دارد بسى در پيش و پس‌

عبرت و بيدارى از يزدان طلب‌

نه از كتاب و از مقال و حرف و لب‌

گرم‌تر شد مرد ز آن منعش كه كرد

گرم‌تر گردد همى از منع مرد

گفت اى موسى چو نور تو بتافت‌

هر چه چيزى بود چيزى از تو يافت‌

مر مرا محروم كردن زين مراد

لايق لطفت نباشد اى جواد

اين زمان قائم مقام حق توى‌

يأس باشد گر مرا مانع شوى‌

گفت موسى يا رب اين مرد سليم‌

سخره كردستش مگر ديو رجيم‌

گر بياموزم زيان كارش بود

ور نياموزم دلش بد مى‌شود

گفت اى موسى بياموزش كه ما

رد نكرديم از كرم هرگز دعا

گفت يا رب او پشيمانى خورد

دست خايد جامه‌ها را بر درد

نيست قدرت هر كسى را سازوار

عجز بهتر مايه پرهيزكار

فقر از اين رو فخر آمد جاودان‌

كه به تقوى ماند دست نارسان‌

ز آن غنا و ز آن غنى مردود شد

كه ز قدرت صبرها بدرود شد

آدمى را عجز و فقر آمد امان‌

از بلاى نفس پر حرص و غمان‌

آن غم آمد ز آرزوهاى فضول‌

كه بد آن خو كرده است آن صيد غول‌

آرزوى گِل بود گل خواره را

گُلشكر نگوارد آن بى‌چاره را