شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٤ - آمدن آن زن كافر با طفل شير خواره به نزديك مصطفى

هم از آن دِه يك زنى از كافران‌

سوى پيغمبر دوان شد ز امتحان‌

پيش پيغمبر در آمد با خِمار

كودكى دو ماهه زن را بر كنار

گفت كودك سَلَّمَ اللَّهُ عَلَيك‌

يا رسولَ اللَّه قَد جِئنا إلَيك‌

مادرش از خشم گفتش هى خموش‌

كيت افكند اين شهادت را به گوش؟

اين كيت آموخت اى طفل صغير؟

كه زبانت گشت در طفلى جَرير

گفت حقّ آموخت آن گه جبرئيل‌

در بيان با جبرئيلم من رَسيل‌

گفت كو گفتا كه بالاى سرت‌

مى‌نبينى كن به بالا منظرت‌

ايستاده بر سر تو جبرئيل‌

مر مرا گشته به صد گونه دليل‌

گفت مى‌بينى تو گفتا كه بلى‌

بر سرت تابان چو بدرى كاملى‌

مى‌بياموزد مرا وصفِ رسول‌

ز آن علوّم مى‌رهاند زين سفول‌

پس رسولش گفت اى طفلِ رَضيع‌

چيست نامت باز گو و شو مطيع‌

گفت نامم پيش حق عبدُ العزيز

عبد عُزَّى پيش اين يك مشت حيز

من ز عزّى پاك و بيزار و برى‌

حقّ آن كه دادت اين پيغمبرى‌

كودك دو ماهه همچون ماه بدر

درس بالغ گفته چون اصحاب صدر

پس حُنوط آن دم ز جنّت در رسيد

تا دماغ طفل و مادر بو كشيد

هر دو مى‌گفتند كز خوفِ سُقوط

جان سپردن به بر اين بوى حُنوط

آن كسى را كش معرِّف حق بود

جامد و ناميش صد صَدَّق زند

آن كسى را كش خدا حافظ بود

مرغ و ماهى مر و را حارس شود