شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٧ - ديدن خواجه غلام خود را سپيد و ناشناختن كه اوست و گفتن كه غلام مرا تو كشتهاى خونت گرفت و خدا تو را به دست من انداخت

خواجه از دورش بديد و خيره ماند

از تحيّر اهل آن دِه را بخواند

راويه ما اشتر ما هست اين‌

پس كجا شد بنده زنگى جبين‌

اين يكى بدرى است مى‌آيد ز دور

مى‌زند بر نور روز از روش نور

كو غلام ما مگر سر گشته شد؟

يا بدو گرگى رسيد و كشته شد؟

چون بيامد پيش گفتش كيستى‌

از يمن زادى و يا تُركيستى‌

كو غلامم را چه كردى راست گو

گر بكشتى وانما حيلت مجو

گفت اگر كشتم به تو چون آمدم‌

چون به پاى خود در اين خون آمدم‌

كو غلام من؟ بگفت اينك منم‌

كرد دست فضل يزدان روشنم‌

هر چه مى‌گويى؟ غلام من كجاست‌

هين نخواهى رَست از من جز به راست‌

گفت اسرار تو را با آن غلام‌

جمله وا گويم يكايك من تمام‌

ز آن زمانى كه خريدى تو مرا

تا به اكنون باز گويم ماجرا

تا بدانى كه همانم در وجود

گر چه از شبديز من صبحى گشود

رنگ ديگر شد و ليكن جان پاك‌

فارغ از رنگ است و از اركان و خاك‌