شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٧ - بيان آن كه حق تعالى صورت ملوك را سبب مسخر كردن جباران كه مسخر حق نباشند، ساخته است، چنان كه موسى

ماكر: فريب‌كار.

طاغى: سركش.

بگلر: (تركى) بيگ باى بزرگ+ لَر (پسوند جمع).

صاحب عبا: ژنده پوش، چنان كه در حديث است: «رُبَّ أشعَثٍ أغبَرٍ ذِى طِمرَين.» (نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٣٣٦/ ٢) بَلوَى: آزمايش، بلا.

سَقَم: بيمارى.

موسى (ع) «باب الصغير» را ترتيب داد تا گردن كشكانِ قوم او هنگام در آمدن سر فرود آورده روند. دربار خداوندانِ قدرت، براى كسانى كه به درگاه خدا سجده نيارند همچون باب الصغير است. اگر از آنان نعمتى خواهند بايد برابرشان فروتن باشند، اما اولياى خدا تنها در پيشگاه احديت خوارند و مستكبران را وقعى نمى‌گذارند. چنين است سنّت جارى الهى كه‌ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ‌ وَ الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ. برخوردارى از نعمت دنيا موجب گردن كشى و طغيان است كه‌ إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌. (علق، ٦- ٧) و تنگدستى و بيمارى آزمايش است، و موجب روى آوردن به خدا.