شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩١ - صفت بعضى اوليا كه راضىاند به احكام و لا به نكنند كه اين حكم را بگردان

صفت بعضى اوليا كه راضى‌اند به احكام و لا به نكنند كه اين حكم را بگردان‌

ب ١٨٨٢- ١٨٧٧ رهرو: سالك. در اينجا مقصود سالكى است كه به مرحله كمال رسيده و راضى به رضاى حق است.

دوختن و دريدن: كنايت از رحمت خواستن يا نفرين كردن بر قوم، چنان كه شيوه بعضى چنين است.

عَمى: عَمَى. كورى.

جامه كبود پوشيدن: نشانه عزاست، و در اين بيت كنايت از اندوهگين شدن است. (رنج را راحت و محنت را رحمت مى‌شمارند.) بعض اوليا خواستِ پروردگار را بر خواستِ خود مقدم مى‌دارند و هيچ گاه در مقام مسألت بر نمى‌آيند. و بعضى از خدا خير خود و مردم را خواهان‌اند و در مقام دعا به درگاه او نالان. پيمبران و امامان داراى هر دو مرتبه هستند، به آن چه خدا براى آنان خواسته راضى‌اند و از او چيزى مسألت ندارند. اما به خاطر شفقتى كه بر بندگان خدا دارند از او رستگاريشان را مى‌خواهند و هم به مردم تعليم مى‌دهند كه چگونه از خدا خير خود را درخواست كنند.