شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩ - باز گشتن به حكايت پيل

گفت ناصح بشنويد اين پند من‌

تا دل و جانانتان نگردد ممتحَن‌

با گياه و برگ‌ها قانع شويد

در شكار پيل بچگان كم رويد

من برون كردم ز گردن وام نُصح‌

جز سعادت كى بود أنجام نُصح‌

من به تبليغ رسالت آمدم‌

تا رهانم مر شما را از ندم‌

همين مبادا كه طبع رهتان زند

طمعِ برگ از بيخ‌هاتان بر كند

اين بگفت و خير بادى كرد و رفت‌

گشت قحط و جوعشان در راه زَفت‌

ناگهان ديدند سوى جاده‌اى‌

پورِ پيلى فربهى نوزاده‌اى‌

اندر افتادند چون گرگانِ مست‌

كه پاك خوردندش فرو شستند دست‌

آن يكى همره نخورد و پند داد

كه حديث آن فقيرش بود ياد

از كبابش مانع آمد آن سخن‌

بخت نو بخشد تو را عقلِ كهن‌

پس بيفتادند و خفتند آن همه‌

و آن گرسنه چون شبان اندر رمه‌

ديد پيلى سهمناكى مى‌رسيد

أوّلا آمد سوى حارِس دويد

بوى مى‌كرد آن دهانش را سه بار

هيچ بويى زو نيامد ناگوار

چند بارى گِردِ او گشت و برفت‌

مر و را نازُرد آن شه پيل زفت‌

مر لب هر خفته‌اى را بوى كرد

بوى مى‌آمد و را ز آن خفته مرد

از كباب پيل زاده خورده بود

بر درانيد و بكشتش پيل زود

در زمان او يك بيك را ز آن گروه‌

مى‌درانيد و نبودش ز آن شكوه‌

بر هوا انداخت هر يك را گزاف‌

تا همى‌زد بر زمين مى‌شد شكاف‌