شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٠ - حكايت آن درويش كه در كوه خلوت كرده بود و بيان حلاوت انقطاع و خلوت، و داخل شدن در اين منقبت كه أنا جليس من ذكرنى و أنيس من استأنس بي

حكايت آن درويش كه در كوه خلوت كرده بود و بيان حلاوت انقطاع و خلوت، و داخل شدن در اين منقبت كه أنَا جَليسُ مَن ذَكَرنى وَ أنيسُ مَنِ استَأنِسَ بي‌

ب ١٦٢٢- ١٦١٣ آن درويش: مقصود از درويش ابو الخير تيناتى ملقب به اقطع است. قشيرى نويسد: «به اصل مغربى بود به تينات بود، و وى را كرامات بودى و فراستى نيز داشتى. و حال او بزرگ بود و وفات او اندر نَيّف و اربعين و ثلاثمائة بود.» (ترجمه رساله قشيريه، ص ٧٣- ٧٤) در اين رساله چند كرامت از او آمده است. (ص ٣٧٨، ٥٠٣، ٦٤٤) خواجه عبد اللّه انصارى نويسد: «از طبقه چهارم است و نام او حماد. غلام بود به تينات. تينات دهى است به ده فرسنگى مصر ...» (طبقات الصوفية، دكتر مولايى، ص ٤٧١) در اين كتاب كراماتى به او نسبت داده‌اند كه برخى از آنها با آن چه قشيرى‌