شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٩ - وحى آمدن به مادر موسى كه موسى را در آب افكن

اعتماد: بايد آن را اعتِميد (مُمال) خواند.

رو سپيد: كنايت از رسيده به مقصود.

مكرها در ساق و پا پيچيدن: كنايت از رسيده به مقصود.

مكرها در ساق و پا پيچيدن: كنايت از گرفتار كردن. مايه زيان شدن.

كور چشم دور بين: در كار دنيا بينا و در كار خدا نابينا.

٢٦٠٩/ ٣ مكر شاهان خوردن: بر آنان پيروز شدن. حيله‌هاشان را باطل كردن.

فرعون تر: كنايت از نيرومندتر. (اشارت است به عصاى موسى.) در كشيدن: به كام فرو بردن.

دست بالاى دست شدن: گرفته از قرآن كريم است: وَ فَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ. (يوسف، ٧٦) إلَيهِ المُنتَهى: گرفته از قرآن كريم است‌ وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌: همانا به سوى پروردگار تو است پايان. (نجم، ٤٢) بى‌غور: كه ژرفاى آن معلوم نيست. و از «دريا» قدرت پروردگار مقصود است.

لا بودن: برابر قدرت حق نيست بودن.

سر نهادن بيان: كنايت از خاموش گشتن.

وَ اللَّهُ أعلم ...: و خدا به راستى و رستگارى داناتر است.

اژدرها: استعارت از نفس أمّاره.

١٠٥٣/ ٣ چه: استعارت از ناتوانى. آماده نبودن وسيلت طغيان.

آفسان: آفسانه، افسانه. سر گذشت. داستان كه خوشايند است.

(فردوسى، به نقل از لغت نامه) چنان كه در قرآن كريم است خدا بر دل مادر موسى افكند تا موسى را در تابوت نهاد و در آب انداخت. كسان فرعون او را بگرفتند و نزد او بردند. زن فرعون گفت او را