شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٧ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

باز پر از شيد، سوى عقل تاز

كى پرد بر آسمان پَرّ مَجاز

خويشتن را عاشق حق ساختى‌

عشق با ديو سياهى باختى‌

عاشق و معشوق را در رستخيز

دو به دو بندند و پيش آرند تيز

تو چه خود را گيج و بى‌خود كرده‌اى؟

خون رز كو؟ خون ما را خورده‌اى!

رو كه نشناسم تو را از من بجه‌

عارفِ بى‌خويشم و بهلول ده‌

تو تَوهُّم مى‌كنى از قرب حق‌

كه طبق گر، دور نبود از طبق‌

اين نمى‌بينى كه قُرب اوليا

صد كرامت دارد و كار و كيا

آهن از داود مومى مى‌شود

موم در دستت چو آهن مى‌بود

قُربِ خلق و رزق بر جمله است عام‌

قرب وحى عشق دارند اين كرام‌

قُرب بر انواع باشد اى پدر

مى‌زند خورشيد بر كهسار و زر

ليك قربى هست با زر شِيد را

كه از آن آگه نباشد بيد را

شاخ خشك و تر قريب آفتاب‌

آفتاب از هر دو كى دارد حجاب‌

ليك كو آن قربتِ شاخ طَرى‌

كه ثمار پخته از وى مى‌خورى؟

شاخ خشك از قربت آن آفتاب‌

غيرِ زو تر خشك گشتن گو بياب!

آن چنان مستى مباش اى بى‌خرد

كه به عقل آيد پشيمانى خورد

بلك از آن مستان كه چون مى مى‌خورند

عقل‌هاى پخته حسرت مى‌برند

اى گرفته همچو گربه موشِ پير

گر از آن مى شير گيرى، شير گير!

اى بخورده از خيالى جامِ هيچ‌

همچو مستانِ حقايق بر مپيچ‌

مى‌فتى اين سو و آن سو مست وار

اى تو اين سو، نيستت ز آن سو گذار

گر بد آن سو راه يابى بعد از آن‌

گه بدين سو گه بد آن سو سر فشان‌

جمله اين سويى از آن سو كَپ مزن‌

چون ندارى مرگ هرزه جان مكن‌

آن خَضِر جان كز اجل نهراسد او

شايد ار مخلوق را نشناسد او

كام از ذوق توهُّم خوش كنى‌

در دَمى در خيك خود پُرَّش كنى‌

پس به يك ذوق سوزن تهى گردى ز باد

اين چنين فربه تن عاقل مباد

كوزه‌ها سازى ز برف اندر شتا

كى كند چون آب بيند آن وفا