و از جنبه تحريم‌هاى اخلاقى و نارواها، آياتى را مى‌بينيم كه خودكشى، بريدن اعضا و يا ناهنجار ساختن بدن را منع مى‌كند، و دروغ، دورويى، بخل، ولخرجى، فخرفروشى به ديگران، و برترى‌جويى، و آزمندى نسبت به متاع دنيا، و حسد، و تبهكارى و نظاير اينها را حرام مى‌داند.

فصل دوم، به گردآورى آياتى همّت مى‌گمارد كه به اخلاق خانواده مربوط مى‌شود، و آنها را به چند قسم تقسيم مى‌كند: امور واجب مربوط به پدران، و فرزندان، و امور واجب مربوط به همسر، و امور واجب مربوط به خويشاوندان، و امور واجب پيرامون آنچه از ميّت بازمى‌ماند. و در ذيل هر قسمى از اين اقسام، قسمت‌هاى فرعى ديگر را نيز مى‌گنجاند.

و در فصل سوم، آياتى را مى‌بينيم كه به اخلاق اجتماعى مربوط مى‌شوند، و در ذيل آن مطالبى از اين قبيل را مى‌آورد: تحريم قتل، و دزدى، و ربودن و اختلاس مال اشخاص، و وام‌گيرى با سود «ربا»، و تبديل مال يتيمان، و خيانت و نظاير آن.

و نيز دستور بازگرداندن امانت، و نوشتن دين (نوشته ما بين طلبكار و بدهكار)، و رعايت عهد و پيمان، و شهادت راست، و آيين وفاق در ميان مردم، و محبّت نسبت به ديگران، و احسان به ضعيفان و ناتوانان و آزاد كردن بردگان، و نظاير اينها.

چنان‌كه آياتى را مى‌يابيم كه قوانين رعايت ادب و ادب داشتن را تنظيم مى‌كند؛ مانند: اجازه خواستن پيش از ورود بر كسى، و با صداى كوتاه سخن گفتن، و پيش از ديگران سلام دادن، و پاسخ سلام را نيكوتر دادن، و حسن اندام (و هيئت نيكو داشتن در برابر ديگران)، و گزينش سخن خوب.

و فصل چهارم، اخلاق ويژه دولت‌مردان و مردم در برابر يكديگر را وجهه همّت قرار مى‌دهد.

در اين بخش، آياتى را مى‌بينيم كه علاقه بين حاكم و رعيّت را شرح مى‌دهد، و نيز آياتى را مشاهده مى‌كنيم كه روابط خارجى حكومت (اسلامى) را تنظيم مى‌كند ...

و در فصل پنجم، اخلاق دينى را مطرح كرده است؛ و مشتمل بر آياتى است كه وظايف واجب انسان را نسبت به خدا تنظيم مى‌كند.

در پرتو اين بيان شتابزده و عرضه سريع فصل‌هاى مختلف كتاب، ممكن است كسى بگويد كه‌