آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٧٢ - حج خانه خدا(دستكم يكبار در تمام عمر)
دَخَلَهُ كانَ آمِناً وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ»[١]
«نخستين خانهاى كه براى مردم (و نيايش خداوند) قرار داده شده، همان است كه در سرزمين مكّه است كه پربركت و مايه هدايت جهانيان است، در آن نشانههاى روشن، (از جمله) مقام ابراهيم است، و هركس داخل آن شود، در امان خواهد بود، و براى خدا بر مردم است كه آهنگ خانه (او) كنند، آنها كه توانايى رفتن به سوى آن دارند، و هركس كفر بورزد (حج را ترك كند، به خود ضرر زده)، خداوند از همه جهانيان بىنياز است.»
«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى»[٢]
«حج در ماههاى معيّنى است، آنها كه حج را بر خود فرض كردهاند (و احرام بستهاند، بدانند) در حج آميزش جنسى و گناه و جدال نيست. آنچه را از كارهاى خير انجام مىدهيد، خداوند مىداند، زاد و توشه تهيّه كنيد كه بهترين زاد و توشه پرهيزگارى است.»
«وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالًا وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُماتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ»[٣]
«مردم را دعوت عمومى به حج كن! تا پياده و سواره بر مركبهاى لاغر از هر راه دورى به سوى تو بيايند، تا منافع خويش را با چشم خود ببينند، و نام خدا را در ايّام معيّنى (كه از دهم ذيحجّه شروع و به سيزدهم پايان مىيابد)، بر چهارپايانى كه به آنها روزى داده است، (به هنگام ذبح) ببرند. پس از گوشت حيوانات قربانى بخوريد و هم به بينوايان فقير اطعام كنيد، بعد از آن بايد آلودگىها (و زوايد بدن) را برطرف سازند، و به نذرهاى خود وفا كنند و بر گرد خانه خدا طواف نمايند، (مناسك) اين است. و هركس برنامههاى الهى را بزرگ شمارد و احترام آنها را حفظ كند، براى او نزد پروردگارش بهتر است.»
[١] - آل عمران( ٣) آيه ٩٧- ٩٦.
[٢] - بقره( ٢) آيه ١٩٧.
[٣] - حج( ٢٢) آيه ٣٠- ٢٧.