«خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ إِنَّهُ كانَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ وَ لا يَحُضُّ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْكِينِ»[١]

« (به فرشتگان عذاب دستور مى‌رسد) او را بگيريد و در بند و زنجيرش بكشيد، سپس (گفته مى‌شود:) او را در دوزخ اندازيد، بعد او را در زنجيرى كه هفتاد زراع است، ببنديد، چرا كه او هرگز به خداوند بزرگ ايمان نمى‌آورد و هرگز مردم را بر اطعام مستمندان تشويق نمى‌نمود.»

«يَتَساءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِينَ ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ»[٢]

«سؤال مى‌كنند از مجرمان: چه‌چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟! مى‌گويند: ما از نماز گذاران نبوديم و ما اطعام مستمند نمى‌كرديم (و پيوسته با اهل باطل هم‌نشين و هم‌صدا بوديم! و اين كه ما همواره روز جزا را انكار مى‌كرديم ...»

«فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْكِينِ وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا»[٣]

«امّا انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مى‌كند و نعمت مى‌بخشد (مغرور مى‌شود و) مى‌گويد: پروردگارم مرا گرامى داشته است، و امّا هنگامى كه براى امتحان روزيش را بر او تنگ مى‌گيرد (مأيوس مى‌شود و) مى‌گويد: پروردگارم مرا خوار كرده است، چنان نيست كه شما مى‌پنداريد (كه اموالتان دليل بر مقام شما نزد پروردگار است)، شما يتيمان را گرامى نمى‌داريد و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمى‌كنيد، ميراث را (از طريق مشروع و نامشروع) جمع كرده، مى‌خوريد و مال و ثروت را بسيار دوست مى‌داريد.»

«إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ وَ لا يَسْتَثْنُونَ فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ فَتَنادَوْا مُصْبِحِينَ أَنِ اغْدُوا عَلى‌ حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ‌

[١] - الحاقه( ٦٩) آيه ٣٤- ٣٠.

[٢] - مدّثر( ٧٤) آيه‌هاى ٤٤- ٤٠.

[٣] - فجر( ٨٩) آيه ٢٠- ١٥.