آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٧٦٧ - تزكيه نفس

«وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ قالُوا نَعْبُدُ أَصْناماً فَنَظَلُّ لَها عاكِفِينَ قالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ قالُوا بَلْ وَجَدْنا آباءَنا كَذلِكَ يَفْعَلُونَ قالَ أَ فَرَأَيْتُمْ ما كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعالَمِينَ الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ وَ اجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ وَ اغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَ وَ لا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ»[١]

«و خبر ابراهيم را بر ايشان بخوان، هنگامى كه به پدر و قومش گفت: شما چه چيز را مى‌پرستيد، گفتند: ما بت‌هايى را مى‌پرستيم و همواره ملازم عبادت آنهاييم، گفت: آيا آنها سخن شما را مى‌شنوند، هنگامى كه آنها را مى‌خوانيد؟ يا اين‌كه آنها سودى به شما مى‌رسانند يا زيانى مى‌بخشند؟ گفتند: (اين چيزها مطرح نيست)، مهم آن است كه ما نياكان خود را يافتيم كه چنين مى‌كنند! گفت: آيا اين چيزى را كه شما پيوسته عبادت مى‌كرديد، مشاهده نموديد، هم شما و هم پدران پيشين شما، همه آنها دشمن منند، مگر پروردگار عالميان؛ او كسى است كه مرا آفريد، سپس هم او مرا هدايت مى‌كند، و او كسى است كه مرا غذا مى‌دهد و سيراب مى‌كند و هنگامى كه بيمار شوم، اوست كه مرا شفا مى‌دهد. و او كسى است كه مرا مى‌ميراند و زنده مى‌كند و او كسى است كه طمع دارم گناهم را در روز جزا بيامرزد. (نخستين تقاضايى كه از پيشگاه خدا مى‌كند، اين است:) پروردگارا! به من علم و دانش و حق‌بينى مرحمت فرما و مرا به صالحان ملحق كن! خداوندا براى من در ميان امّت‌هاى آينده لسان صدق و ذكر خير قرار ده! خداوندا مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده! پدرم (- عمويم) را بيامرز كه او از گمراهان بود! مرا در روزى كه (مردم) برانگيخته مى‌شوند، رسوا مكن! روزى كه هيچ مال و فرزندانى سود نمى‌دهد، مگر كسى كه به حضور خدا بيايد، درحالى‌كه قلب سالم از هر شرك و كفر و آلودگى داشته باشد.»

«وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ»[٢]

[١] - شعرا( ٢٦) آيه‌هاى ٦٩- ٨٩.

[٢] - ق( ٥٠) آيه ٣٣- ٣١.