تنها راه باقيمانده باشد، قرآن كريم به زن فرصتى مى‌دهد تا در خلال آن راجع به زندگى تجديد نظر كند: «وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذلِكَ إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً.»[١]، و هرگاه بار دوم اختلاف در مورد زن و شوهر درگرفت و طلاق دوم اتّفاق افتاد، قرآن كريم به همسر بار ديگر فرصتى نظير فرصت اوّل را مى‌دهد: «الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ.»[٢]. به‌گونه‌اى كه جدايى نهايى جز در طلاق سوم اتّفاق نمى‌افتد.

شايسته است كه بدانيم، روحيّه علاقه شديد بر ارتباط همسرى امكان ندارد، هرچه بيشتر مستحكم گردد، مگر وقتى كه فطرت انسانى وادار كند و بر اين ارتباط تحرّك يابد، كه تمام اين امور براى تدارك رابطه زوجيّت و اصلاح و استحكام آن است، نه آن‌كه هدف يگانه كردن دو عنصر متفاوت با هر قيمتى باشد، درحالى‌كه آن دو نزديك نمى‌شوند، مگر برخورد داشته باشند! و بلكه زوجيّت، برعكس، ايجاب مى‌كند امكان بقاى زندگى خانواده را در مجراى عادى خود پس از پايان گرفتن اختلاف و آرامش خاطرها. و قرآن كريم به صراحت در مورد بازگشت اتّحاد زوجيّت شرط مى‌كند كه هريك از دو همسر اميدوار باشند كه وظايف خود را به صورت امانتى انجام دهند: «إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً.»[٣]، و «إِنْ ظَنَّا أَنْ يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ.»[٤].

باوجوداين؛ پليدى مردان كينه‌توز وادار مى‌كند كه از اين حقّى كه بر آنها ارزانى داشته‌اند، سوءاستفاده كنند و از آن وسيله‌اى براى آزار و ظلم بر همسرانشان فراهم آورند و در نتيجه آنان با تأخير گزينش خود در خلال مدّتى كه به آنها داده‌اند و با نگفتن چيزى تا آخرين لحظه، در نهايت به سوى زنانشان برمى‌گردند، نه براساس فراموشى گذشته و نه به نيّت وجود آوردن جوّ سالم براى محبّتى نو، بلكه به قصد طلاق دوباره و معلّق داشتن آنان به اين نحو، نه به خاطر چيزى مگر براى طولانى كردن قيد آزادسازى آنها. به اين ترتيب زنان را به وسيله اين قيد ظاهرى مانع از انتخاب همسرانى ديگر مى‌شوند، كه گاهى مقدار خوشبختى و آرامش بيشترى را براى آنها

[١] - بقره( ٢) آيه ٢٢٨: همسران آنها براى رجوع به آنها( و از سرگرفتن زندگى زناشوئى) در اين مدّت عدّه( از ديگران) سزاوارترند، هرگاه خواهان اصلاح باشند.

[٢] - بقره( ٢) آيه ٢٢٩: طلاق( منظور طلاقى است كه رجوع دارد) دو مرتبه است.

[٣] - بقره( ٢) آيه ٢٢٨: هرگاه خواهان اصلاح باشند.

[٤] - بقره( ٢) آيه ٢٣٠: مشروط بر اين‌كه اميد داشته باشند، حدود الهى را محترم مى‌شمرند.