معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٨٤ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است

پس بنده صادق در جميع مقامات دين عزيز و ناياب است.

و از علامت صدق در اين مقام،آن است كه:تحمل همه شدايد و مصايب را نمايد.

و زبان به اظهار آنها نگشايد.عمر خود را به طاعت و عبادت صرف نمايد.و آنها را از خلق بپوشاند.

مروى است كه:«به موسى بن عمران وحى رسيد كه:چون من بنده‌اى از بندگان خود را دوست دارم او را مبتلا مى‌سازم به بلائى كه كوهها توانائى تحمل آن را نداشته باشند، تا بينم در دعواى بندگى و محبت،صادق است يا نه.پس اگر او را صادق و صابر يافتم او را ولّى و حبيب خود قرار مى‌دهم.و اگر بى‌صبر و جزعناك ديدم كه به هر جا زبان شكوه مى‌گشايد او را مخذول و منكوب مى‌سازم و هيچ باك ندارم». [١]

فايده:مفاسد و آفات زبان

بدان كه:بسيارى از آفات مذكوره در اين مقام و در سابق بر اين،از:غيبت و بهتان و دروغ و شماتت و سخريّت و جدال و مراء و مزاح و تكلم به مالا يعنى و فحش و غير اين‌ها،از مفاسد زبان است.و ضرر اين عضو به انسان،بيشتر از ساير اعضا است.و آفات آن افزون‌تر از آفات ساير جوارح است.و مفاسد اين عضو،اگر چه از معاصى ظاهره است،كه شأن علم اخلاق گفتگوى از آنها نيست و ليكن هر يك از اين‌ها منجر به اخلاق رذيله و ملكات فاسده مى‌گردد،زيرا رسوخ ملكات و اخلاق در نفس،به واسطه تكرار اعمال و افعال است.پس طالب معالى اخلاق را لازم است كه:محافظت نفس و اعضا هر دو را بنمايد.و چنانكه مذكور شد عمده اعضائى كه مصدر افعال ذميمه است كه مؤدّى به اخلاق رذيله است،زبان است.و آن بهترين آلات شيطان است در گمراه كردن بنى نوع انسان،چون اين عضوى است فسيح الميدان و وسيع الجولان،مجال آن بى‌حد و بى‌نهايت،و استعمال آن در غايت سهولت،و سركشى آن از ساير اعضا بيشتر است.پس هر كه آن را مطلق العنان ساخت شيطان او را به وادى ضلالت رسانيد و به سر منزل خذلان و هلاكت كشانيد.پس محافظت آن و مراقبت احوال آن واجب و لازم است.و كسى از شر زبان نجات نمى‌يابد مگر آن را به قيد شريعت،مقيد سازد،و عنان آن را كشيده رها نكند،مگر در سخنى كه نفع لازمى از براى دنيا و آخرت داشته باشد.

و از اين جهت است كه:در اخبار بسيار امر به حفظ اين عضو،و مراقبت احوال آن وارد شده.