معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٢٦ - خمس

هفتم آنكه:علما و پرهيزكاران از قبول زكوة و صدقه،تا مضطر نگردند امتناع نمايند.

هشتم آنكه:امثال اين اشخاص،چيزى را كه بگيرند آشكار نكنند تا شرف و مروّت ايشان ضايع نگردد.مگر اينكه غرض از اظهار،شكرگزارى و صدق و بيان بندگى و فروتنى خود باشد،هر كس به نيّت خود مى‌رسد.

خمس

دوم از عطاهاى واجبه،خمس است كه:مال سادات عالى درجات است،چون خداوند عالم اين طايفه والامقام را به جهت نسبت به سيد انام،از ساير خلايق ممتاز گردانيد،ذلت گرفتن زكوة را كه اوساخ مردم است بر آنها نپسنديد.و از اموال مخصوصه،حصه‌اى براى ايشان مقرّر فرموده تا از فقر و فاقه خلاص گردند.پس فرمود:

«وَ اعْلَمُوا أَنَّمٰا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبىٰ وَ الْيَتٰامىٰ وَ الْمَسٰاكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللّٰهِ وَ مٰا أَنْزَلْنٰا عَلىٰ عَبْدِنٰا يَوْمَ الْفُرْقٰانِ » .

خلاصه معنى آنكه:«بدانيد كه هر نفعى كه به شما عايد مى‌شود خمس آن مال خدا و پيغمبر و ذوى القربى و ايتام و مساكين و ابن السبيل سادات است.بايد آن را به ايشان برسانيد اگر ايمان آورده‌ايد به خدا و آنچه به بنده خود نازل كرده‌ايم و به روز قيامت». [١]

و از اين آيه مباركه مستفاد مى‌شود كه:هر كس خمس خود را ندهد از اهل ايمان نيست و به كتاب خدا نگرويده است.پس لازم ايمان،آن است كه:آدمى در دادن خمس،كوتاهى نكند.و ذرّيّه پيغمبر خود را محتاج نگذارد.

حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«شفاعت من حقّى است ثابت از براى هر كه ذرّيّه مرا اعانت كند به دست و زبان و مال». [٢]

و فرمود كه:«چهار نفرند كه من در روز قيامت شفاعت ايشان را خواهم كرد،اگر چه گناه اهل دنيا را داشته و آورده باشند:

كسى كه:اكرام كرده باشد ذرّيّه مرا.

كسى كه:حوايج ايشان را برآورده باشد.

كسى كه:سعى از براى ايشان كرده باشد در وقتى كه مضطر باشند.