از حضرت سيّد السّاجدين-عليه السّلام-مروى است كه:«صبر و رضا،رأس همۀ طاعات است،و هر كه صبر كند و راضى شود از خدا در آنچه از براى او مقدّر كند، خدا از براى او مقدّر نمى‌كند مگر آنچه خير اوست». [٢]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه فرمود:«شگفت دارم از كار مردم مسلم كه خدا هيچ امرى از براى او مقدّر نمى‌كند مگر اينكه خير اوست و اگر بدن او را پاره پاره به مقراض سازند خير اوست.و اگر ملك مشرق و مغرب را به او عطا فرمايند باز خير او است». [٣]

و فرمود كه:«از جمله چيزهايى كه خدا به موسى بن عمران-عليه السّلام-وحى فرستاد اين بود كه:اى موسى!من هيچ خلقى محبوب‌تر به سوى خودم از بنده خود نيافريده‌ام،من او را به بلاها گرفتار مى‌سازم به جهت اينكه خير او در آنهاست.و اگر نعمت دنيا را از او باز مى‌گيرم خير آن را در آن مى‌دانم.و من به آنچه صلاح او است دانا هستم.پس بايد او بر بلاى من صبر كند.و نعمتهاى مرا شكر نمايد.و به قضاى من راضى شود،تا من او را در نزد خود از زمره صدّيقين بنويسم». [٤]

و به آن حضرت عرض كردند كه:«به چه چيز مؤمن شناخته مى‌شود؟فرمود:تسليم و رضا در آنچه بر او وارد مى‌شود از شادى و اندوه». [٥]

و همچنان كه از بعضى از اخبار مذكوره مستفاد مى‌شود معلوم شد كه از ثمرات مرتبه رضا آن است كه:موجب رضاى خداى-تعالى-از بنده مى‌شود و آن اعظم سعادت دو جهانى است.و هيچ نعمتى در بهشت از آن بالاتر نيست.

چنانكه خداى-تعالى-مى‌فرمايد:« وَ مَسٰاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنّٰاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوٰانٌ مِنَ اللّٰهِ أَكْبَرُ ». [٦]

و در بعضى از احاديث وارد است كه:«خداى-تعالى-در بهشت بر مؤمنين تجلّى مى‌كند و مى‌فرمايد:«سؤال كنيد از من آنچه مى‌خواهيد.مى‌گويند:پروردگارا!رضاى تو را مى‌طلبيم». [٧]

[١] احياء العلوم،ج ٤،ص ٢٩٥.و محجة البيضاء،ج ٨،ص ٨٨.

[٢] كافى،ج ٢،ص ٦٠،ح ٣.

[٣] كافى،ج ٢،ص ٦٢،ح ٨.

[٤] كافى،ج ٢،ص ٦١،ح ٧.

[٥] كافى،ج ٢،ص ٦٢،ح ١٢.

[٦] توبه،(سورۀ ٩)آيۀ ٧٢.

[٧] محجة البيضاء،ج ٨،ص ٨٧.و احياء العلوم،ج ٤،ص ٢٩٤.