سرور داخل دل مؤمنى كند،حضرت رسول-صلى اللّه عليه و آله-را مسرور كرده است.و هر كه رسول را مسرور كند،خدا را مسرور كرده است.و همچنين غمناك ساختن مؤمن». [١]

و نيز از آن سرور مروى است كه:«هر كه فرياد رسى كند مؤمن مضطرى را در وقت گرفتارى او،و او را از غم فرج دهد،و يارى كند او را به بر آوردن حاجت او، خداى-تعالى-مى‌نويسد از براى او هفتاد و دو رحمت خود را،كه يكى را در دنيا به او مى‌رساند و به آن امر معيشت او را به اصلاح مى‌آورد.و هفتاد و يك ديگر را ذخيره مى‌كند از براى روز قيامت و هولهاى آن روز». [٢]

و از سلطان سرير ارتضا على بن موسى الرضا-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه شاد كند مؤمنى را از غم و اندوه،شاد مى‌كند خداى-تعالى-دل او را در روز قيامت». [٣]

و حضرت پيغمبر-صلى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«هر كه شاد كند مؤمنى را،مرا شاد كرده است.و هر كه مرا شاد كند،خدا را شاد كرده است». [٤]

و فرمود كه:«محبوب‌ترين اعمال در نزد خداوند متعال-جلّ شأنه-شاد كردن مؤمنان است». [٥]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«در آن چيزهائى كه خداوند-سبحانه-با بنده خود موسى-عليه السّلام-راز گفت اين بود كه:فرمود مرا بندگانى است كه بهشت خود را بر ايشان مباح فرموده‌ام،و ايشان را در بهشت صاحب اختيار خواهم ساخت.موسى عرض كرد:پروردگارا!ايشان چه طايفه‌اند؟ فرمود:كسى است كه دل مؤمنى را شاد سازد سپس آن حضرت فرمود كه:«شخص مؤمنى در مملكت پادشاه جبّارى بود،آن جبّار قصد او كرد،آن مؤمن فرار كرد به ولايت كفّار،و به خانه مرد مشركى فرود آمد.و آن شخص مشرك وى را جاى داد و با او مهربانى كرد و ميهمانى او نمود.و چون هنگام وفات آن شخص كافر رسيد پروردگار عالم به او وحى فرستاد كه:قسم به عزّت و جلال خودم كه اگر در بهشت تو را راه مى‌بود -يعنى كافر نمى‌بودى-ترا در آنجا ساكن مى‌كردم،اما بهشت حرام است بر كسى كه مشرك بميرد،و ليكن اى آتش دوزخ!او را بترسان و حركت ده و ليكن اذيّت مرسان.و روزى از دو طرف روز به او خواهد رسيد». [٦]

[١] كافى،ج ٢،ص ١٩٢،ح ١٤.

[٢] كافى،ج ٢،ص ١٩٩،ح ١.

[٣] كافى،ج ٢،ص ٢٠٠،ح ٤.

[٤] كافى،ج ٢،ص ١٨٨،ح ١.

[٥] كافى،ج ٢،ص ١٨٩،ح ٤.

[٦] كافى،ج ٢،ص ١٨٨،ح ٣.