معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٧٢٢ - محبّت خدا از نظر قرآن و پيامبر اكرم(ص)

و ديگرى گفته:

جز محبّت هر چه بردم سود در محشر نداشت دين و دانش عرضه كردم كس به چيزى برنداشت

فصل:فساد قول كسى كه محبّت خدا را فقط مواظبت بر طاعات مى‌داند

چون دانستى كه سزاوار محبّت،بجز ذات حقّ-جلّ شأنه-نيست،بلكه حقيقت محبّت،منحصر در آن است.فساد قول كسى ظاهر مى‌شود كه انكار محبّت بنده از براى خدا نموده و گفته:معنى از براى آن نيست مگر مواظبت به طاعات خدا.و امّا حقيقت محبّت،چون توقّف بر جنسيّت دارد،پس محال است.و به اين جهت انس و شوق و لذّت مناجات پروردگار را نيز انكار نموده.

و فساد اين قول-علاوه بر آنچه مذكور شد-از شريعت مقدّسه نيز معلوم مى‌گردد، زيرا اجماع امّت منعقد است بر اينكه دوستى خدا و رسول او از جملۀ واجبات عينيّه است.و آنچه از آيات و اخبار در امر به دوستى پروردگار و مدح و ثناى آن وارد شده و آثار اهل محبّت آفريدگار از أنبيا و أوليا رسيده است از حدّ و نهايت متجاوز است.

محبّت خدا از نظر قرآن و پيامبر اكرم(ص)

حقّ-سبحانه و تعالى-در مدح جمعى مى‌فرمايد:

« يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ ».يعنى:«خدا ايشان را دوست دارد و ايشان هم خدا را دوست دارند». [١]

و مى‌فرمايد:« اَلَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلّٰهِ ».يعنى:«آنچنان كسانى كه ايمان آورده‌اند، محبّت ايشان شديدتر است از براى خدا». [٢]

و نيز مى‌فرمايد:« قُلْ إِنْ كٰانَ آبٰاؤُكُمْ وَ أَبْنٰاؤُكُمْ وَ إِخْوٰانُكُمْ وَ أَزْوٰاجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوٰالٌ اقْتَرَفْتُمُوهٰا وَ تِجٰارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسٰادَهٰا وَ مَسٰاكِنُ تَرْضَوْنَهٰا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهٰادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِأَمْرِهِ وَ اللّٰهُ لاٰ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفٰاسِقِينَ ».يعنى:«بگو به مردمان كه اگر بوده باشند پدران شما و فرزندان شما و برادران شما و زنان شما و خويشان شما و مالهايى كه كسب كرده‌ايد و تجارتى كه از كسادى آن بترسيد و خانه‌هايى كه به آن راضى شده‌ايد در پيش شما محبوبتر از خدا و رسول او و از جهاد