كه پيش از شما به هلاكت رسيدند بدان واسطه بود كه مرتكب معاصى شدند،و علماى ايشان آنها را نهى نكردند،چون معصيت ايشان به طول انجاميد عقوبات الهى بر ايشان نازل گرديد». [١]

و فرمود كه:«امر به معروف و نهى از منكر،دو مخلوق‌اند از خلقهاى الهى،پس هر كه يارى كند آنها را خدا او را عزيز كند.و هر كه ذليل كند آنها را خدا او را ذليل كند». [٢]

و نيز از كلمات آن حضرت است كه:«هر كه ترك كند انكار منكر را به دل و دست و زبان،او مرده‌اى است در ميان زندگان». [٣]

و فرمود كه:«رسول خدا ما را امر كرد كه ملاقات كنيم با اهل معاصى با روهاى درهم كشيده». [٤]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«خداوند عالم به شعيب نبىّ وحى فرستاد كه:من صد هزار نفر از قوم تورا عذاب خواهم كرد،چهل هزار نفر بدان، و شصت هزار نفر از نيكان.عرض كرد كه:پروردگارا!نيكان را چرا؟خطاب رسيد:به جهت آنكه«مماشات» [٥] و سهل انگارى با اهل معصيت كردند و به غضب من غضبناك نگشتند». [٦]

و حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-فرمود كه:«پاكيزه نشد طايفه‌اى كه از اقوياى ايشان حق ضعفاى ايشان گرفته نشد». [٧]

و از آن حضرت مروى است كه:«خداى-تعالى-دو ملك را فرستاد به شهرى كه آن را با اهلش سرنگون سازند،چون به آنجا رسيدند،مردى را ديدند كه خدا را مى‌خواند و تضرّع مى‌كند و زارى مى‌نمايد.يكى از آن دو ملك گفت:اين مرد را نمى‌بينى؟گفت:چرا و ليكن آنچه خدا فرموده به جا مى‌آوريم.آن يك گفت:من كارى نمى‌كنم تا پروردگار رجوع كنم و از او سؤال كنم.پس مراجعت كرد و عرض كرد:

پروردگارا!چون به اين شهر رسيديم فلان بنده تورا ديديم كه تو را مى‌خواند و تضرّع مى‌كرد.خداى-تعالى-فرمود:امرى كه كردم به جا آوريد،به درستى كه آن مرد كسى است كه هرگز در غيظ به جهت امر من متغيّر نشده،يعنى در معاصى به غضب نيامده». [٨]

[١] بحار الأنوار،ج ١٠٠،ص ٧٤،ح ١١.

[٢] بحار الأنوار،ج ١٠٠،ص ٧٥،ح ٢١.

[٣] تهذيب الأحكام،ج ٦،ص ١٨١.

[٤] كافى،ج ٥،ص ٥٨،ح ١٠.

[٥] مدارا كردن و همراهى.

[٦] كافى،ج ٥،ص ٥٦،ذيل ح ١.

[٧] كافى،ج ٥،ص ٥٦،ح ٢.

[٨] وسائل الشيعه،ج ١١،ص ٤١٣،ح ٢ و بحار الأنوار،ج ١٠٠،ص ٨٦،ح ٦٠.