حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-از طايفه‌اى از اصحاب خود پرسيد كه:«شما چه نوع كسان هستيد؟عرض كردند:مؤمنانيم.فرمود:چه چيز است علامت ايمان شما؟ گفتند:صابريم در وقت بلا.و شاكريم در هنگام نعمت و رفاه.و راضى هستيم به موارد قضا.حضرت فرمود:مؤمنانيد به خداى كعبه قسم». [١]

و در حديث ديگر است كه فرمود:«ايشان حكماى علما هستند،كه از وفور دانش، نزديك به اين است كه انبيا باشند». [٢]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«چون خدا بنده‌اى را دوست دارد او را در دنيا مبتلا مى‌گرداند.پس اگر صبر كرد او را بر مى‌گزيند.و اگر راضى و خشنود شد او را به مرتبه اصفيا مى‌رساند». [٣]

و فرمود كه:«چون روز قيامت شود طايفه‌اى از امّت مرا خداى-تعالى-بال و پر كرامت فرمايد تا از قبرهاى خود به بهشت پرواز كنند و در آنجا به نحوى كه دلخواه ايشان است عيش و تنعّم نمايند.ملائكه به ايشان گويند:آيا شما موقف حساب را ديديد؟گويند:از ما حسابى نخواستند.باز گويند:آيا از صراط گذشتيد و جهنّم را ملاحظه نموديد؟گويند:ما هيچ چيز نديديم.ملائكه گويند:شما چه طايفه‌ايد؟ايشان گويند:ما از امّت محمّد-صلّى اللّه عليه و آله-ايم.ملائكه پرسند كه:عمل شما در دنيا چه بوده است؟گويند:در ما دو خصلت بود كه خدا به فضل و رحمت خود ما را به اين مرتبه رسانيد:يكى آنكه:چون در خلوت بوديم از خدا شرم داشتيم كه معصيت او را مرتكب شويم.و ديگر آنكه:به هر چه از براى ما قسمت كرده بود راضى بوديم.ملائكه گويند:پس سزاوار اين مرتبه هستيد». [٤]

موسى بن عمران-عليه السّلام-به پروردگار عرض كرد كه:«بار خدايا!مرا به امرى راه‌نماى كه در آن رضاى تو باشد.فرمود:رضاى من در آن است كه تو راضى به قضاى من شوى». [٥]

مروى است كه:«بنى اسرائيل به موسى گفتند كه:از خدا سؤال كن چكار است كه چون ما آن را به جا آوريم خدا از ما راضى مى‌گردد؟موسى عرض كرد كه:پروردگارا!

[١] محجة البيضاء،ج ٨،ص ٨٧.و احياء العلوم،ج ٤،ص ٢٩٥.

[٢] محجّة البيضاء،ج ٨،ص ٨٧.و احياء العلوم،ج ٤،ص ٢٩٥.

[٣] بحار الأنوار،ج ٨٢،ص ١٤٢،ح ٢٦.

[٤] لئالى الاخبار،ج ٢،ص ٢٥.

[٥] احياء العلوم،ج ٤،ص ٢٩٥.و محجة البيضاء،ج ٨،ص ٨٩.