و از حضرت پيغمبر مروى است كه:«كسى كه چيزى خورد و شكر كند،اجر او مثل اجر كسى است كه از براى خدا روزه گيرد.و كسى كه بدن او صحيح باشد و شكر نمايد اجر او مثل اجر مريضى است كه صبر كند.و اجر غنى شاكر مثل اجر فقير قانع است». [١]

و فرمود كه:«در روز قيامت منادى ندا مى‌كند كه:حمد كنندگان برخيزند.پس طايفه‌اى برخيزند.و لوايى از براى ايشان نصب مى‌كنند و ايشان داخل بهشت شوند.

عرض كردند كه:كيستند حمد كنندگان؟فرمود:كسانى كه خدا را در هر حال شكر مى‌كنند». [٢]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«پيغمبر در حجرۀ عايشه بود در شبى كه نوبت او بود پس عايشه گفت:يا رسول اللّه!چرا اين قدر خود را در عبادت تعب مى‌دهى و رنج مى‌رسانى و حال آنكه خدا همه گناهان تو را آمرزيده؟ فرمود:اى عايشه!آيا من بندۀ شاكر خدا نباشم؟.»و آن حضرت شبها را به پاى مى‌داشت.

و بر انگشتان پاهاى خود مى‌ايستاد.و عبادت خدا مى‌كرد.پس خدا اين آيه را فرستاد:

« طه مٰا أَنْزَلْنٰا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقىٰ ».يعنى:«ما قرآن را نفرستاديم بر تو كه خود را هلاك كنى». [٣]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هيچ نعمتى خدا به بندگان عطا نمى‌فرمايد كه آن بنده آن نعمت را در دل بشناسد و در ظاهر به زبان حمد خدا را كند مگر اينكه خداى-تعالى-به جهت آن به زيادتى امر مى‌فرمايد». [٤]

و آن حضرت فرمود:«سه چيز است كه با وجود آنها هيچ چيز ضرر نمى‌رساند:

دعا،در وقت اندوه و بلا.و استغفار،در نزد گناه.و شكر،در هنگام نعمت». [٥]

و نيز از آن حضرت حديثى مروى است كه ملخّص آن اين است كه:«در هر نفسى از نفسهاى تو شكرى بر تو لازم است،بلكه هزار شكر يا بيشتر.و اقلّ شكر آن است كه:

نعمت خدا را از خدا ببينى و راضى به دادۀ او باشى و به واسطۀ نعمت او معصيت او را نكنى.و در هر حال بندۀ شاكر خدا باشى تا خدا را ربّ كريم يابى در همه حال.و اگر نزد خدا عبادتى كه بندگان مخلص او آن عبادت را مى‌كنند افضل از شكر در هر حال بودى، لفظ آن را بر ايشان اطلاق كردى.و چون افضل از آن نبودى آن را در ميان عبادات

[١] كافى،ج ٢،ص ٩٤،ح ١.

[٢] محجة البيضاء،ج ٧،ص ١٤٣.و احياء العلوم،ج ٤،ص ٧٠.

[٣] كافى،ج ٢،ص ٩٥،ح ٦.

[٤] كافى،ج ٢،ص ٩٥،ح ٩.

[٥] كافى،ج ٢،ص ٩٥،ح ٧.