معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٢٦٣ - نفرين به مسلمان

بلكه مستحب است.و بر غير اين‌ها حرام است،تا يقين نشود كه متّصف است به يكى از صفاتى كه موجب لعن مى‌شود،و بايد يقين به اين كند و به مجرد ظنّ و تخمين نمى‌توان اكتفا نمود.

و بدان كه گناه لعن،بر اشخاصى كه مرده‌اند و ثابت نيست كه مستحق لعن باشند بيشتر،و وبال آن افزون‌تر است.

حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمودند كه:«مردگان را دشنام مدهيد،كه ايشان رسيدند به آنچه پيش فرستاده‌اند». [١]

و همچنين خوب نيست لعن كردن بر جمادات و حيوانات.

و مروى است كه:«هيچ كس لعن به زمين نمى‌كند مگر اينكه زمين مى‌گويد:لعنت بر هر كدام كه گناهكارتريم». [٢]

و حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-انكار فرمودند بر زنى كه ناقه را لعن كرد و بر مردى كه شترى را لعن نمود. [٣]

نفرين به مسلمان

و مخفى نماند كه دعاى بد و نفرين به مسلمانان كردن نيز مانند لعن كردن است و مذموم است.و خوب نيست حتى بر ظلمه،مگر در صورتى كه از شرّ و ضرر او آدمى مضطر و ناچار گردد.

و در حديث است كه:«گاه است مظلوم اين قدر نفرين ظالم مى‌كند كه مكافات ظلم او مى‌شود و زياد مى‌آيد،و اين زيادتى از براى ظالم باقى مى‌ماند و روز قيامت مطالبه مى‌كند». [٤]

و اما ضد اين،كه دعاى خير باشد از براى برادر دينى بهترين طاعات و فاضل‌ترين عبادات است.و فايده آن بى‌حد،و ثواب آن خارج از«حيزّ عد» [٥]است بلكه در حقيقت كسى كه دعا به ديگرى كند دعا به خود كرده.حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمودند كه:«چون كسى در غياب برادر خود به او دعا كند فرشته گويد:از براى تو هم مثل اين باشد». [٦]