معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٢٤ - فضيلت و ثواب آشتى و الفت

مؤمن خود برود،خداى-تعالى-مى‌فرمايد كه:مرا ديدن كردى و ثواب تو بر من است.

و راضى نمى‌شوم از براى تو ثوابى را كمتر از بهشت». [١]

و فرمود كه:«زيارت برادر مؤمن از براى خدا بهتر است از آزاد كردن ده بنده مؤمن.و هر كه يك بندۀ مؤمن را آزاد كند،به هر عضوى از بدن او همان عضو او از آتش محفوظ مى‌گردد». [٢]

و از حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«دو نفر كه يكديگر را ملاقات كنند،مثل دو دست‌اند كه يكديگر را مى‌شويند.هيچ دو نفر مؤمنى يكديگر را ملاقات نمى‌كنند،مگر اينكه به واسطه هر كدام،خدا خيرى به آن ديگر مى‌رساند». [٣]

و اخبار به اين مضمون از حد افزون است.و سرّ در تأكيد در زيارت برادران مؤمن يكديگر را آن است كه:ملاقات ايشان با يكديگر،باعث رفع ناخوشى و عداوت،و حصول الفت و محبّت مى‌گردد.و اين اعظم اسباب اصلاح امر دنيا و آخرت است،زيرا حصول وحشت ميان دو نفر،موجب فرصت شيطان و شادى او است.و سبب گرفتگى خاطر و مشغول شدن دل و بازماندن از اصلاح خود مى‌شود.و چون الفت و محبّت در ميان برادران دينى بوده باشد،بسيارى از اسباب فراغت حاصل،و گرفتارى خاطر زايل مى‌شود.و از اين است كه:خداى-تعالى-در مقام امتنان بر مؤمنين مى‌فرمايد:

« لَوْ أَنْفَقْتَ مٰا فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مٰا أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ »يعنى:«تو هر گاه آنچه در روى زمين است،همه را صرف مى‌كردى كه الفت ميان دلهاى بندگان من بيندازى نمى‌توانستى،و ليكن خدا خود الفت افكند ميان ايشان». [٤]

و به اين سبب،امر شده است به سلام كردن بر يكديگر.و مصافحه نمودن و معانقه كردن.

حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«سزاوارترين مردم به خدا و پيغمبر كسى است كه ابتدا به سلام كند». [٥]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«خدا دوست دارد فاش كردن سلام را». [٦]