معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٢٥ - فضيلت و ثواب آشتى و الفت

و فرمود كه:«از جملۀ تواضع و فروتنى آن است كه به هر كه ملاقات كنى بر او سلام نمائى». [١]

و از حضرت امام صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«با يكديگر مصافحه كنيد كه مصافحه كينه را از دلها مى‌برد». [٢] و فرمود كه:«مصافحه كردن با مؤمن،افضل است از مصافحه كردن با ملائكه». [٣]

و نيز مروى است كه:«چون دو مؤمن با يكديگر ملاقات كنند و مصافحه نمايند، خداى-تعالى-دست خود را در ميان دستهاى ايشان داخل مى‌كند،و با آنكه محبّت به برادر مؤمن خود بيشتر دارد مصافحه مى‌كند». [٤]

و حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«چون يكى از شما برادر خود را ملاقات نمايد،بر او سلام كند و با او مصافحه كند». [٥]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«چون دو مؤمن با يكديگر معانقه كنند،و دست در گردن يكديگر نمايند رحمت الهى ايشان را فرو مى‌گيرد.و چون همديگر را در آغوش كشند،و از آن،غير از رضاى خدا نخواهند، و منظورشان غرضى از اغراض دنيويّه نباشد،از جانب ربّ العزة به ايشان خطاب رسد كه:

گناهان شما آمرزيده شد،عمل را از سرگيريد». [٦]

و به اين سبب است كه:امر به مهمانى كردن،و عيادت مريض،و تشييع جنازه،و تعزيت اهل معصيت،و امثال اين‌ها شده.

و از اين اخبار مستفاد مى‌شود كه:اهتمام حضرت بارى به الفت و دوستى ميان بندگان خود تا چه قدر است.و از براى حفظ اين صفت،چه سنّتهاى سنيّه قرار داده.و چه قاعده‌ها وضع فرموده.و در اين زمان،اكثر سنّتها متروك و فراموش شده.و طريقۀ جاهليت در ميان مردم شيوع يافته.از آثار نبوّت،بجز رسمى،و از طريقه شريعت،بجز اسمى نمانده.شيطان صفاتى چند هم رسيده‌اند كه به جهت پيشرفت غرضهاى فاسده دو روزه دنياى خود،نفاق و عداوت ميان بندگان خدا مى‌افكنند.و آنچه را كه پروردگار ايشان اين همه اهتمام به آن دارد،پشت پا مى‌زنند.به ديدن يكديگر نمى‌روند،مگر از روى ربا و نفاق،و مبنى بر اغراض فاسده.و همديگر را پرسش،نمى‌كنند،مگر از راه