معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٠٩ - ايثار،بالاترين مرتبه سخاوت

جناب پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله و سلم-و حجت گرفتن بر آن سرور از همه بيشتر بود.

و به حدى مبالغه نمود كه آن حضرت خشمناك گرديد.و رنگ مباركش متغيّر گشت.

و رگ پيشانى منوّرش پيچيده شد.و چشم بر زمين انداخت،كه جبرئيل آمد و گفت:

خدايت سلام مى‌رساند و مى‌گويد كه:اين مرد از اهل سخاوت،و نان ده است.پس خشم آن حضرت فرو نشست و سر بالا كرد و فرمود كه:اگر نه اين بود كه مرا جبرئيل خبر داد كه تو سخىّ نان دهى،ترا از خود مى‌راندم و عبرت ديگران مى‌كردم.آن مرد گفت كه:خداى تو سخاوت را دوست دارد؟فرمود:بلى.آن مرد گفت:«اشهد ان لا اله الا اللّه و اشهد انّك لرسول اللّه».به خدائى كه تو را به حقّ برانگيخته است كه هرگز احدى را از مال خود محروم برنگردانيدم. [١]

مروى است كه:«چون حضرت موسى بر سامرى دست يافت،خطاب عزّت رسيد كه:او را مكش،زيرا كه او سخى است». [٢]

و بالجمله فضيلت سخا،خود ظاهر و روشن،و صاحب آن در نزد خالق و خلق محبوب و مستحسن،و در دنيا در اكرام و اعزاز،و در عقبى سرافراز است.و كدام عاقل،سرافرازى دو جهان را از دست مى‌دهد و جمادى چند بر روى هم مى‌نهد؟ بيا تا خوريم آنچه داريم شاد درم بر درم چند بايد نهاد
درين باغ رنگين درختى نرست كه ماند از قفاى تبر زين درست

ايثار،بالاترين مرتبه سخاوت

و مخفى نماند كه بالاترين مراتب سخاوت،ايثار است،كه عبارت است از:بخشش وجود،با وجود احتياج و ضرورت خود.و اين،مرتبه‌اى است رفيع،و محلّى است عظيم.هر كسى را اين رتبه حاصل نه،و هر شخصى به اين مرتبه واصل نيست.خلاّق عالم در مدح اين طايفه مى‌فرمايد:

«وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ » يعنى:«بودند كه اختيار مى‌كردند ديگران را بر خود،اگر چه خود احتياج داشتند». [٣]

از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هر مردى كه خواهش به چيزى داشته باشد پس خود را از آن نگاه دارد و ديگرى را بر خود اختيار كند، آمرزيده مى‌شود». [٤]