آب جارى،و كشت‌زار آمال اهل زراعت و تجارت را نسيم بهارى است.خزينه اموال متموّلين را از دستبرد دزدان حوادث پاسبان،و ديوار غنا و بى‌نيازى را از صدمه احتياج و پريشانى پشتيبان.و از اين جهت آيات و اخبار بى‌پايان در مدح دهندۀ زكاة،و ذم تارك آن وارد شده است.

و حق-سبحانه و تعالى-در مواضع متعدده از قرآن،آن را قرين نماز ساخته و در مذمت تاركين زكاة فرموده:

«وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لاٰ يُنْفِقُونَهٰا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذٰابٍ أَلِيمٍ يَوْمَ يُحْمىٰ عَلَيْهٰا فِي نٰارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوىٰ بِهٰا جِبٰاهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هٰذٰا مٰا كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا مٰا كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ » .

مجمل معنى آنكه:«كسانى كه طلا و نقره را جمع مى‌كنند و در راه خدا صرف نمى‌نمايند مژده ده ايشان را به عذابى دردناك،در روزى كه آنها را سرخ كنند در آتش.

و با آنها داغ كنند پيشانيها و پهلوها و پشتهاى ايشان را.و بگويند كه اين‌ها چيزى است كه براى خود جمع كرديد پس بچشيد آنها را». [١]

و حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«چون مردم زكاة خود را منع كنند،زمين نيز بركات خود را منع مى‌كند». [٢]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه زكاة نقد خود را نداده باشد در روز قيامت خداوند عالم او را در بيابانى هموار،محبوس مى‌فرمايد.و مارى بسيار عظيم بر او مسلط مى‌سازد،كه در دنبال او مى‌دود و او را از آن مار مى‌گريزد.

و چون مى‌بيند كه از دست او خلاصى ندارد،دست خود را به دهان او مى‌دهد آن مار دست او را مانند ترب مى‌خايد.پس طوقى مى‌شود و به گردن او مى‌پيچد و اين است كه خداى-تعالى-مى‌فرمايد «سَيُطَوَّقُونَ مٰا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ » . [٣]

و هر صاحب شتر يا گوسفند يا گاوى كه زكاة آن را نداده باشد خداى-تعالى-او را در روز قيامت در صحراى هموارى محبوس كند.و هر حيوان سم‌دارى او را پايمال نمايد.و هر صاحب نيشى او را بگزد.و هر صاحب زراعتى،از:خرما يا انگور يا غلّه كه زكاة آن را نداده باشد خداى-تعالى-زمين آن را تا هفت طبقه طوق كند و بر گردن او افكند». [٤]

[١] توبه(سورۀ ٩)،آيه ٣٥-٣٤.

[٢] محجة البيضاء،ج ٢،ص ٦٦.

[٣] آل عمران،(سورۀ ٣)آيه ١٨٠.

[٤] بحار الأنوار،ج ٩٦،ص ١٦،ح ٣٧.