و همچنان كه به تدريج،ضرر آن غذاها در اندرون جمع مى‌شود تا اخلاط را فاسد سازد و مزاج را متغيّر گرداند،و حال اينكه آن مسكين،از اين غافل است تا به ناگاه فساد مزاج ظاهر شود و مرض بر بدن عارض گردد و بميرد.و همچنين آثار معاصى، اندك اندك در نفس بر روى هم مى‌نشيند تا مزاج نفس را فاسد گرداند و اصل ايمان را زايل سازد.و روح را به هلاكت اندازد.

پس هرگاه به جهت محافظت بدن كثيف،در چند روزه دنيا اجتناب از خوراك مضرّ،واجب و لازم باشد،پس به سبب حفظ روح شريف،و نجات از هلاكت ابديّه به طريق اولى اجتناب از معاصى و گناهان واجب خواهد بود.و همچنان كه كسى غذاى زهر آلود بخورد و پشيمان شود تا ممكن است آن را به قى دفع مى‌كند.همچنين گناهان كه به مثابه زهرند از براى ايمان،دفع آنها به توبه و تلافى بايد نمود.پس زنهار،زنهار، اى برادر:

چو پنجاه سالت برون شد ز دست غنيمت شمر پنج روزى كه هست
مخسب اى گنه كردۀ خفته،خيز به قدر گنه آب چشمى بريز
دست در دامن توبه و انابه زن پيش از آنكه زهر گناه روح ايمان را تباه سازد.و بعد از آنكه از تو پرهيزكارى نيايد و امر از دست طبيبان دلها به در رود كه نه نصيحت در تو اثر كند و نه پند تورا سودى بخشد.هر چه از مواعظ و نصايح شنوى فسون و افسانه پندارى.و كلمه عذاب در حقّ تو ثابت شود.و پرده غفلت،چشم و گوش دل تو را فرو گيرد و داخل اين آيه گردى كه:

« وَ جَعَلْنٰا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنٰاهُمْ فَهُمْ لاٰ يُبْصِرُونَ ».يعنى:«قرار داديم در پيش روى ايشان سدّى و پرده‌اى و همچنين از پس و پشت ايشان،پس پوشانيديم ايشان را و كور ساختيم پس ديگر چيزى نمى‌بينند». [١]

و از اهل اين آيه شوى كه:« خَتَمَ اللّٰهُ عَلىٰ قُلُوبِهِمْ وَ عَلىٰ سَمْعِهِمْ وَ عَلىٰ أَبْصٰارِهِمْ غِشٰاوَةٌ ».يعنى:«خدا پرده بر دل و گوش و چشم ايشان نهاده». [٢] و غير اين‌ها از آيات.

و لقمان به پسر خود گفت:«اى فرزند!توبه را تأخير مكن كه مرگ ناگاه مى‌رسد.و هر كه تأخير اندازد توبه را يكى از دو خطر عظيم به او مى‌رسد:اگر زنده ماند دل او را زنگ معصيت مى‌گيرد و سياه و تيره مى‌شود و ديگر از آن محو نمى‌گردد.و اگر مرگ او را فراگرفت ديگر مهلت تلافى نمى‌يابد». [٣]

[١] يس،(سورۀ ٣٦)،آيۀ ٩.

[٢] بقره،(سورۀ ٢)،آيۀ ٧.

[٣] محجة البيضاء،ج ٧،ص ٢٢.