معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٣٧ - قرض دادن

مال خود،و لازم است بر او كه به قدر وسع و طاقت خود اين قرار را بدهد.و آنچه را بر خود قرار مى‌دهد بدهد،اگر خواهد هر روز،و اگر خواهد هر جمعه،و اگر خواهد هر ماه». [١]

و بايد مداومت بر اين گردد.و اخبار به اين مضمون بسيار است. [٢]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«در زراعت،دو حق است:يكى آنكه اگر ندهى از تو مؤاخذه مى‌كنند.دوم آنكه در دادن آن ثواب است.اما حقى كه مؤاخذه بر آن مى‌شود،زكوة است.و اما آنكه در دادن آن ثواب است،آن است كه:خداى-تعالى- مى‌فرمايد: «وَ آتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصٰادِهِ » . [٣]

و حق زرع را روز درويدن به صاحبانش برسانيد،يعنى از آنچه مى‌درويد دسته دسته بدهيد تا از درو فارغ شويد». [٤]

و در حديثى كه خلاصه آن اين است فرمود كه:«در شب،ميوه مچينيد،و درو مكنيد،و تخم مكاريد،و ناقه‌ها را ندوشيد،كه اگر چنين كنيد فقرا بى‌نصيب مى‌مانند». [٥]

قرض دادن

پنجم:قرض دادن است.و آن نيز از ثمرات سخاوت و فضل است.و ثواب آن بى‌نهايت است.

حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-فرمود كه:هر كه قرض بدهد به مردى تا زمانى كه قدرت بر اداء آن داشته باشد مال او در زكوة است،و خود او با ملائكه در نماز است،تا آن را بگيرد». [٦]

و از حضرت صادق-عليه السّلام-مروى است كه:بر در بهشت نوشته است كه:

«ثواب صدقه را ده مقابل مى‌دهند و ثواب قرض را هيجده مقابل». [٧]

و در حديثى ديگر از آن سرور مروى است كه:«هر مؤمنى كه به هر مؤمنى قرض بدهد از براى خدا،در هر آنى ثواب صدقه را دارد تا مال به او برسد». [٨]