معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٣٢٦ - حقيقت دنيا در حق بندگان

نمايد به جهت استغناى از مردم،و وسعت بر عيال،و احسان با همسايگان،ملاقات خواهد كرد خداى-عز و جل-را در حالتى كه روى او مانند ماه شب چهارده بوده باشد». [١]

و از حضرت صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«كسى كه سعى كند در تحصيل روزى عيال،مثل كسى است كه:در راه خدا جهاد نمايد.و به درستى كه خدا دوست دارد سفر كردن و اختيار غربت را در طلب روزى». [٢]

و فرمود كه:«از ما نيست كسى كه دنيا را به جهت آخرت ترك كند.يا آخرت را به جهت دنيا ترك نمايد». [٣]

«روزى شخصى به آن حضرت عرض كرد كه:ما دنيا را مى‌طلبيم و دوست داريم كه به ما رو آورد.حضرت فرمود:چه مى‌خواهى با آن كنى؟عرض كرد كه:مى‌خواهم خود و عيالم از آن منتفع گرديم و صله رحم به جا آورم و تصدق نمايم و حج و عمره به عمل آورم.فرمود:اين طلب دنيا نيست،بلكه طلب آخرت است». [٤]

حضرت امام موسى كاظم-عليه السّلام-در زمينى كار مى‌كرد به نوعى كه قدمهاى همايونش به عرق فرو رفته بود.شخصى عرض كرد:كارگذاران كجايند كه شما خود كار مى‌كنيد؟فرمود كه:بيل دارى كرد در زمين خود كسى كه از من و پدرم بهتر است.

عرض كرد:آن كدام شخص بود؟فرمود:رسول اللّه و امير المؤمنين و همه پدران من به دست خود كار مى‌كردند و زراعت مى‌نمودند،و آن،عمل انبيا و مرسلين و اوصياء و صالحين است». [٥]

و اخبار به اين مضمون بسيار است. [٦]

پس كار كردن و طلب نمودن روزى به جهت وسعت خود و عيال،انفاق در راه خداوند-متعال-است،و از دنيائى است كه:مستحسن و ممدوح است.بلكه از براى هر مؤمنى لازم است كه راه كسب حلالى از براى او بوده باشد،كه به آن اخذ ضروريّات خود را نمايد.

حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام-فرمود كه:«خدا به داود نبىّ وحى فرستاد كه:

نيكو بنده‌اى هستى اگر از بيت المال نمى‌خوردى و به دست خود شغلى مى‌كردى؟پس