معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٢٠٠ - نقش قوّه خياليّه و واهمه و عاقله

گر بريزى بحر را در كوزه‌اى چند گنجد قسمت يك روزه‌اى

يأس و نااميدى از رحمت خدا و مذمت آن

صفت سيم يأس از روح الله.و اين صفت از جمله مهلكات عظيمه بلكه گناهان كبيره است و در كتاب كريم نهى صريح از آن شده،چنانچه مى‌فرمايد:

« يٰا عِبٰادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِ ». [١]يعنى:«اى بندگان من كه بر خود ستم و اسراف كرده‌ايد!از رحمت خدا نا اميد نشويد».

و باز مى‌فرمايد:« وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضّٰالُّونَ ». [٢]يعنى:«كيست كه نااميد از رحمت خدا شود،مگر گمراهان و اهل ضلالت».

بلكه از بعضى آيات معلوم مى‌شود كه يأس از رحمت خدا موجب كفر است، چنانكه مى‌فرمايد:

« لاٰ يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكٰافِرُونَ » [٣]يعنى:«مأيوس نمى‌شود از رحمت خدا مگر كفار».

و مروى است كه:«مردى از بسيارى گناهان،اين قدر خائف شده بود كه از آمرزش خود نااميد بود.حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام-به او فرمودند:اى مرد!مأيوسى تو از رحمت خدا بدتر است از گناهانى كه كرده‌اى». [٤]

و روزى حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمودند كه:«اگر بدانيد آنچه را من مى‌دانم،كم خواهيد خنديد و بسيار خواهيد گريست.و به بيابانها و صحراها بيرون خواهيد رفت.و بر سينه‌هاى خود خواهيد زد.و پناه به پروردگار خود خواهيد برد.پس جبرئيل-عليه السّلام-نازل شد و گفت:پروردگارت مى‌فرمايد كه:بندگان مرا از من نا اميد مكن». [٥]

و مروى است كه:«مردى بود در بنى اسرائيل كه مردم را از رحمت خدا نا اميد مى‌كرد و ايشان را بسيار مى‌ترسانيد.در روز قيامت خدا به او خواهد فرمود كه:امروز من تو را از رحمت خود مأيوس مى‌كنم،همچنان كه تو بندگان مرا از من نااميد مى‌ساختى». [٦]