معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٩٣

او جمع شدند پس اشخاص ايشان را در خاطر خود ممثّل ساز.و وقايع ايشان را ياد آور.و بلا و محنتهايى كه بر ايشان روى داده متذكّر شو.و حضرت ابا عبد اللّه الحسين-عليه السّلام-را تصوّر كن كه در عرصه كربلا ايستاده و يك به يك اصحاب به خدمت آن جناب مى‌رسند و مى‌گويند:«السّلام عليك يا ابا عبد اللّه»و اذن جهاد مى‌گيرند و حضرت،ايشان را اذن مى‌دهد و هر يك تنها خود را به ميدان مى‌اندازد.و مى‌زنند و مى‌كشند تا در راه او شهيد مى‌گردند.و چون از حيات خود مأيوس مى‌شوند به آواز بلند فرياد مى‌كنند كه:«أدركنى يا ابا عبد اللّه».و آن شهسوار ميدان شجاعت،و يكّه تاز معركه شهادت به سرعت بر سر او مى‌تازد و او را از ميدان مى‌ربايد و به ساير شهدا ملحق مى‌سازد.

و امثال اين وقايع را به خاطر آور و حزن و اندوه خود را تازه مى‌ساز و آرزو مى‌كن كه:كاش در اين زمين با ايشان مى‌بودى.و بگو:«يا ليتنى كنت معهم فأفوز فوزا عظيما».يعنى:اى كاش من با ايشان بودمى تا به رستگارى عظيم فايز گشتمى.

پس ساير آداب را-چنان كه مذكور شد-مراعات كن.

و همچنين در زيارت هر يك از ائمّه-عليهم السّلام-جلالت قدر هر يك را متذكّر شو.و حقوق او را ياد آور.و آنچه مناسب مقام است به خاطر گذران تا زيارت تو قبول،و به مرتبۀ زائرين فايز گردى.رزقنا اللّه و إيّاكم شفاعتهم يوم الورود بحقّ الملك الودود.