آن را بر آورد،خداى-تعالى-ثواب حج و عمره مقبول،و روزه دو ماه از ماههاى حرام،و اعتكاف دو ماه در مسجد الحرام به جهت او مى‌نويسد.و كسى كه برود در پى روا كردن حاجت برادر خود و آن حاجت برآورده نشود،ثواب يك حج مقبول خدا به جهت او مى‌نويسد». [١]

و حضرت موسى بن جعفر-عليه السّلام-فرمود كه:«از براى خدا در روى زمين بندگانى است كه سعى مى‌كنند در حاجات مردم،ايشان‌اند كه در روز قيامت از هر خوف و ترسى ايمن‌اند.و هر كه سرورى در دل مؤمنى داخل كند،خدا در روز قيامت دل او را شاد مى‌گرداند». [٢]

كسى نيك بيند به هر دو سراى كه نيكى رساند به خلق خداى
خدا را بر آن بنده بخشايش است كه خلق از وجودش در آسايش است
و اخبار بر اين مضامين بسيار است،كه شرح دادن همه آنها ممكن نيست.و خود اين مطلب چندان ظاهر است كه احتياج به بيان ندارد،زيرا همه مردمان،بندگان خداوند منّان‌اند،و هر كه با بنده كسى نيكى كند همانا با او كرده است.بلكه بسا باشد كه مولا از نيكى كردن به بنده او خشنودتر مى‌شود از نيكى كردن به خود او.پس كسى كه رضاى خدا را جويد،در كارگذارى بندگان او نهايت اهتمام را به جا مى‌آورد.

غم جمله خور در هواى يكى مراعات صد كن براى يكى
و هر كه را حق-سبحانه و تعالى-اقتدار آن داد كه كار مسلمانى را بسازد،بايد به شكرانه آن،به«طى امر» [٣] آن پردازد.

چو خود را قوى حال بينى و خوش به شكرانه،بار ضعيفان بكش

ثواب اعانت بر مسلمين و برآوردن حاجات ايشان

و شكى نيست كه:برآوردن حاجات برادران دينى موجب سرور و خوشحالى ايشان مى‌گردد.و ثواب مسرور كردن برادر ايمانى نيز از حدّ و نهايت بيرون است.شاد كردن دلى بهتر از آباد كردن كشورى است.دلهاى غمناك،خانه خداوند پاك است.پس كسى كه آن را به شادى مرمّت كند خانه خدا را مرمّت كرده است.و هر كسى را نسبت بندگى خداست،و هر كه بنده كسى را شاد كند،مولاى او را شاد كرده است.

از حضرت امام همام جعفر بن محمد الصادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه

[١] كافى،ج ٢،ص ١٩٥،ح ٩.

[٢] كافى،ج ٢،ص ١٩٧،ح ٢.

[٣] پيمودن.