معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٧٠ - بعضى از شرايط و آداب تلاوت قرآن

هفدهم آنكه:چون دعا كند تخصيص به خود ندهد،بلكه ديگران را در دعاى خود شريك سازد.

هيجدهم آنكه:گريه كند.(و اين نيز از شرايط عظيمه و آداب معتمده است).

نوزدهم آنكه:دعا را تأخير نيندازد تا وقت حاجت،بلكه پيش از احتياج دعا كند.

همچنان كه وارد است كه:«در حال نعمت و آسانى با خدا آشنايى كنيد تا در وقت محنت و دشوارى خدا با شما آشنايى كند».

بيستم آنكه:-همچنان كه مذكور شد-در حاجت خود،اعتماد به غير خدا نكند،و اميد بجز او نداشته باشد.

مقصد چهارم:بعضى از شرايط و آداب تلاوت قرآن

بدان كه:ثواب تلاوت قرآن،از حدّ بيرون،و قدر فضيلت آن از حدّ بيان افزون است.

از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هيچ شفيعى در روز قيامت بلند مرتبه‌تر از قرآن نيست،نه پيغمبرى و نه ملكى و نه غير اين‌ها». [١]

و فرمود كه:«خداى-تعالى-هزار سال پيش از آنكه عالم را خلق كند سورۀ طه و يس را خواند،چون ملائكه آن را شنيدند گفتند:خوشا به حال امّتى كه اين بر ايشان نازل شود.و خوشا به حال سينه‌هايى كه اين‌ها را حفظ كند.و خوشا به حال زبانهايى كه اين‌ها را بخواند». [٢]

و فرمود كه:«هرگاه قرآن در پوستى باشد آتش به آن نمى‌رسد». [٣]

يعنى:هر كس قرآن را حفظ نموده باشد آتش پوست بدن او را مسّ نمى‌كند.

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«دلها زنگ مى‌گيرد همچنان كه آهن زنگ مى‌گيرد.شخصى عرض كرد:يا رسول اللّه!جلاى آن از چه چيز است؟فرمود:تلاوت قرآن و ياد مرگ». [٤]

و احاديث در خصوص ثواب آن بى‌حدّ و حصر است.و چگونه چنين نباشد؟و حال اينكه آن كلام پروردگار است كه حضرت روح الأمين حامل آن،و بر سيّد المرسلين نازل شده است.

و تأمّل كن كلامى كه بلا واسطه از خدا صادر شده باشد،و لفظ آن از غايت