معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٢٢ - فضيلت و ثواب آشتى و الفت

باشد كه هر دو مستوجب شوند.شخصى عرض كرد:آنكه مظلوم است چرا مستوجب مى‌گردد؟فرمود:به جهت اينكه:او چرا برادر خود را به صلح نمى‌خواند و ابتدا به كلام نمى‌كند.از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود:هرگاه دو نفر با هم نزاع كنند و يكى از آنها قهر كند،آنكه مظلوم است بايد به نزد آن ديگرى بيايد و بگويد:اى برادر!تقصير با من است و من ظلم كرده‌ام،تا نزاع از ميان ايشان بر طرف شود.به درستى كه خدا حاكم عادل است و از ظالم،حق مظلوم را مى‌گيرد». [١]

و حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-فرمود كه:«خدا رحمت كند كسى را كه الفت بيندازد ميان دو نفر از دوستان ما.اى گروه مؤمنين!سعى كنيد و با يكديگر مهربانى نمائيد». [٢]

و اخبار به اين مضامين بسيار است.پس لازم است بر هر كه طالب نجات آخرت باشد كه در اين اخبار تأمّل كند و آنچه در ثواب«اضداد» [٣] آن،از:دوستى و الفت با برادران رسيده ملاحظه نمايد،و خود را از شرّ شيطان نگاهدارد،و به جهت مطالب پوچ دنيويّه پيوسته از گرد كدورت و رنجش يكديگر،چون زنده در گور نباشد.و اگر نزاعى فيما بين او و كسى واقع شود خود را بر آن بدارد كه:ابتدا به صلح و ديدن او كند تا بر شيطان و نفس امّاره غالب گردد،و به درجات رفيعه و ثوابهاى اخرويّه برسد.

و بداند كه:هر كه چون شيطان لعين،دشمنى در كمين،و چون نفس امّاره بدخواهى همخوابه و«قرين» [٤] او باشد.چون فرصت كدورت و رنجش و دشمنى با ديگران دارد، چگونه از مكر و نيرنگ دو عدوى تيزچنگ فراغت يافته،با برادران دينى راه دشمنى مى‌پويد؟!

فصل:فضيلت و ثواب آشتى و الفت

همچنان كه اشاره به آن شد:ضد قهر و دورى از برادران مؤمن،آشتى و الفت با ايشان است.و اين از اوصاف جميله و اعمال فاضله است.و ثواب آن بى‌حدّ،و فايدۀ آن بى‌نهايت است.

از حضرت رسالت مآب-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«جبرئيل خبر داد مرا كه خداى-عزّ و جلّ-فرشته‌اى بر زمين فرو فرستاد،آن فرشته مى‌رفت،تا به در خانه‌اى