معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨١٦ - صبر و شكيبايى

دوّم:توقّع ثواب و رحمت،و اميد وصول به درجات رفيعه در خانه آخرت.و اين صبر طايفه زهّاد و پرهيزكاران است.و اشاره به اين صبر است كه فرموده‌اند:« إِنَّمٰا يُوَفَّى الصّٰابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسٰابٍ ».خلاصه معنى آنكه:«اجر صبر كنندگان،بى‌حساب به ايشان عطا كرده مى‌شود». [١]

سوّم:بهجت و لذّت يافتن به آنچه از جانب خدا وارد مى‌شود،زيرا هر چه از دوست مى‌رسد مطلوب است.و دوست،مشتاق التفات دوست است،و از آن لذّت مى‌يابد.و اگر چه به امتحان كردن به بلا و ستم باشد.

عاشقم بر رنج خويش و درد خويش بهر خشنودى شاه فرد خويش
و اين صبر اهل محبّت و معرفت است.و اشاره به اين مرتبه از صبر است كه فرموده‌اند:

« وَ بَشِّرِ الصّٰابِرِينَ اَلَّذِينَ إِذٰا أَصٰابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قٰالُوا إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ أُولٰئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوٰاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ ».يعنى:«بشارت ده صبر كنندگان را كه چون مصيبتى به ايشان رسيد گويند:ما از خداييم و بازگشت ما به سوى اوست.ايشان‌اند كه صلوات پروردگار بر ايشان و رحمت او بر ايشان است». [٢]

و در احاديث وارد است كه:«حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-جابر بن عبد اللّه انصارى[١] را ديد كه پيرى او را فرو گرفته و مرض و ناخوشيها بر او احاطه كرده.فرمود:

چگونه مى‌بينى حال خود را؟عرض كرد كه:فقر را دوست‌تر دارم از غنا.و مرض، محبوب‌تر است در نزد من از صحّت.و مرگ را رغبت بيش از زندگانى دارم.حضرت فرمود:امّا ما اهل بيت،محبوب‌تر نزد ما چيزى است كه از خدا بر ما وارد مى‌شود از فقر و غنا و مرض و صحّت و موت و حيات.جابر برخاست و ميان دو چشم حضرت را بوسيد و گفت:راست فرمود پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-كه به من فرمود:اى جابر!به خدمت يكى از فرزندان من خواهى رسيد كه اسم او موافق اسم من باشد و حقيقت علم‌ها را بشكافد». [٣]