معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٦٨ - بعضى از آداب و شرايط دعا

آن بر عظمت و جلال و عزّت و كمال ايزد-متعال-بيشتر است،افضل است.

و از اين جهت گفته‌اند:«لا اله الاّ اللّه»افضل از همه اذكار است،زيرا كه:دلالت بر يگانگى و وحدانيّت خدا مى‌كند.

فصل دوّم:بعضى از آداب و شرايط دعا

بدان كه:«دعا»مغز همۀ عبادات است. [١] و از اين جهت در فضيلت آن و امر به آن آيات و اخبار بى‌شمار وارد شده.و از كثرت اشتهار آنها احتياجى به ذكر آنها نيست.و ادعيه‌اى كه از حضرت سيّد المرسلين و ائمّۀ طاهرين-عليهم السّلام-رسيده است،در كتب ادعيه مذكور است.و هيچ مطلبى از مطالب دنيا و آخرت نيست مگر اينكه دعاهاى بسيار به جهت آن وارد شده،هر كه طالب آنها باشد رجوع به كتب دعوات كند.

بلى،از براى«دعا كننده»آداب و شرايط چند است،كه بايد مراعات آنها را منظور داشته باشد تا فايدۀ دعا را ببيند.و دعاى او مستجاب گردد.و نورانيّت دعا در نفس او پيدا شود.

و از جملۀ شرايط،در اينجا چند شرط ذكر مى‌كنيم:

اوّل آنكه:اوقات شريفه را از براى دعاى خود اختيار كند،مثل روز عرفه و ماه رمضان و روز جمعه و وقت سحر و شبهاى قدر و شبهاى جمعه و امثال اين‌ها.

دوّم آنكه:حالتى را ملاحظه كند كه در آن حالت،استجابت دعا وارد شده،مثل حال آمدن باران و عقب نمازهاى واجب و ميان اذان و اقامه و وقت وزيدن بادها و در هنگامى كه روزه باشد.

سوّم آنكه:با طهارت باشد،يعنى:وضو يا غسل داشته باشد.

چهارم آنكه:رو به قبله باشد.

پنجم آنكه:دستهاى خود را بلند كند به نحوى كه زير بغل او نمايان باشد، همچنان كه گدايان،دست خود را به جانب اغنيا دراز مى‌كنند.

و از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هيچ بنده‌اى دست خود را به جانب خداوند جبّار دراز نمى‌كند مگر اينكه خدا شرم مى‌كند كه دست او را تهى برگرداند تا فضل و رحمت خود را در آن جاى ندهد». [٢]

پس چون دست خود را فرود مى‌آوريد بر سر و روى خود بكشيد.