معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٧٣ - تعظيم و احترام كردن به بندگان خدا و فضيلت آن

فرمود:به تحقيق كه با من حرب كرده است هر كه ذليل كند يكى از بندگان مؤمن مرا». [١]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه پست و حقير كند مؤمنى را-خواه مسكين باشد و خواه غير مسكين-خداى-تعالى-باز نمى‌ايستد از پست كردن و دشمنى او،تا رجوع كند از آنچه با آن مؤمن كرده است». [٢]

و اخبار در اين خصوص بسيار است.

و هر كه نسبت ميان خدا و بنده او را في الجمله ادراك كند و ربط خاصى كه ميان خالق و مخلوق است بفهمد مى‌داند كه اهانت بنده،اهانت مولاى اوست.و تحقير مخلوقى،فى الحقيقه تحقير خالق اوست.و همين قدر در مذمت اين عمل كافى است.

پس بر هر عاقلى واجب است كه:دايم متذكّر اين معنى بوده باشد.و اخبار و آثارى را كه در مذمت اهانت بندگان خدا وارد شده در نظر داشته باشد.و آنچه در خصوص مدح و تعظيم ايشان رسيده است نصب العين خود نمايد.و خود را از اين فعل شنيع باز دارد تا موجب رسوائى او در دنيا و آخرت نگردد.

تعظيم و احترام كردن به بندگان خدا و فضيلت آن

و مخفى نماند كه:ضدّ اين صفت،كه اكرام و تعظيم و احترام داشتن بندگان خدا بوده باشد از شرايف اعمال،و فضايل افعال است.

و در حديث قدسى وارد شده است كه:«حق-سبحانه و تعالى-فرمود كه:بايد ايمن شود از غضب من هر كه اكرام كند بنده مؤمن مرا». [٣]

و از حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هيچ بنده‌اى از امت من نيست كه ملاطفت كند با برادر مؤمن خود،به نوعى از ملاطفت،مگر اينكه خدا از خدمه بهشت خدمتكار از براى او قرار مى‌فرمايد». [٤]

و از حضرت صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه خوارى از روى برادر مؤمن خود بردارد خداى-تعالى-ده حسنه براى او مى‌نويسد.و هر كه بر روى برادر مؤمن خود تبسم كند خداى-تعالى-از براى او حسنه ثابت كند». [٥]

و فرمود:«هر كه برادر مؤمن خود را مرحبا گويد،خداى-تعالى-تا روز قيامت