چشم را از غير و غيرت دوخته همچو آتش خشك و تر را سوخته
و حضرت سيّد السّاجدين در مناجات انجيليّه مى‌فرمايد كه:«به عزّت تو قسم كه چنان ترا دوست مى‌دارم كه شيرينى محبّت تو در دل من جاى گرفته و نفس من به مژده‌هاى آن أنس يافته». [١]

و در مناجات هشتم از مناجات خمسة عشر عرض مى‌كند:«و الحقنا بعبادك الذين هم بالبدار إليك يسارعون.و بابك على الدوام يطرقون.و اياك في الليل و النهار يعبدون.

و هم من هيبتك مشفقون».يعنى:«اى خداى!ما را برسان به آن بندگانى كه در پيشى گرفتن بسوى تو شتابان‌اند.و على الدوام در رحمت تو را مى‌كوبند.و شب و روز پرستش ترا مى‌نمايند و از هيبت و سطوت تو ترسان‌اند».

«الذين صفّيت لهم المشارب و بلّغتهم الرّغائب...و ملأت لهم ضمائرهم من حبّك و روّيتهم من صافى شربك».«آنچنان بندگانى كه مشربهاى ايشان را صافى فرموده است.

ايشان را به عطاهاى بسيار سرافراز كرده.و دلهاى ايشان را از نور محبّت خود مملو ساخته.و از شراب صاف محبّت خود ايشان را سيراب گردانيده».

«فبك إلى لذيذ مناجاتك وصلوا.و منك اقصى مقاصدهم حصلوا».«پس به لطف و مرحمت تو لذّت راز گفتن با تو را دريافتند و از عنايت تو به بالاترين مقصدهاى خود رسيدند».«...فقد انقطعت إليك همّتى و انصرفت نحوك رغبتى».«اى خدا نهايت مقصود من تويى.و غايت رغبت من به سوى توست».

«فانت لا غيرك مرادى و لك لا لسواك سهرى و سهادى».«تويى مراد و مقصد من و بس.و از براى توست بيدارى و خواب من».«و لقاؤك قرّة عينى و وصلك منى نفسي.و اليك شوقى.و في محبتك و لهى.و إلى هواك صبابتى.و رضاك بغيتى.و رويتك حاجتى.

و جوارك طلبى.و قربك غاية سؤلى.و في مناجاتك روحى و راحتى.و عندك دواء علّتى و شفاء غلّتى و برد لوعتى و كشف كربتى».«اى خدا!ديدار تو روشنى ديدۀ من.و وصال تو آرزوى دل غمديدۀ من.و به سوى تو اشتياق جان من.و دوستى تو مايۀ سرگشتگى و حيرانى من.و از آتش محبّت تو سوزش جگر من.و خوشنودى و رضاى تو مطلب و مقصد من.

خاك درت بهشت من مهر رخت سرشت من
عشق تو سرنوشت من راحت من رضاى تو
اى خدا!راحتى بجز رضاى تو ندارم.و منزلى به غير از كوى تو نمى‌طلبم.و سئوالى سواى قرب آستان تو نمى‌كنم.روح و راحت من در مناجات تو.و دواى درد من

[١] بحار الأنوار،ج ٩٤،ص ١٧٠.