معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٦٢٣ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است
نكنده باشد لازم است كه عبادت خود را در خلوت به جا آورد.و اگر در اثناى آن كسى مطلع شد.و شيطان او را به ريا افكند و نتوانست كه دفع آن كند آن عبادت را اعاده كند.
و اين در عبادتى ممكن است كه ميان خود و خداست و ربطى به غير ندارد.و اما آنچه البته مردمان بايد بر آن مطلع بشوند مثل:امامت و فتوى و حكم و قضا و تدريس و وعظ و ارشاد و امر به معروف و نهى از منكر و قضاى حوايج اخوان و امثال اينها،پس خطر آنها بسيار،همچنان كه ثواب آنها نيز بىشمار است.
پس كسى كه از جهت علم و دانش،اهليّت و قابليّت اين مناصب جليله را داشته باشد اگر صاحب نفس قدسى و دل قوى باشد كه مطلقا اعتنا به رضاى مردم نكند،و وسوسه شيطان لعين او را نفريبد،و پرتو انوار عظمت و جلال خداوند-متعال-چنان بر دل او تابيده باشد كه او را از التفات به خلق باز داشته و چشم از دست مردم دوخته باشد كه مطلقا شايبه ريا و خاطرجوئى اهل دنيا پيرامون خاطر او نگردد،سزاوار او آن است كه:
دامن همت بر ميان زند و شغلهاى اين مناصب را به انجام رساند.و اگر نفس او ضعيف باشد و ايمان او خفيف باشد و دل او مانند ريسمانى كه در برابر باد آويخته باشد هر دم به طرفى رو آورد،زنهار،هزار زنهار،كه قدم در اين وادى ننهد و دامن خود را از اين منصبها برچيند و خود و خلق را هلاك نسازد.
آرى:
مرغ پر نارسته چون پرّان شود
لقمۀ هر گربۀ درّان شود
و از اين جهت بود كه بسيارى از علماى سلف به قدر قوّه،از اين مناصب مىگريختند و پيرامون آنها نمىگشتند.و به اين سبب،اخبار بسيار در خطر اين مناصب، و كثرت آفات آنها وارد شده.و آنچه در تخويف و تهديد وعده و وعيد شده و در حق علماى بىعمل رسيده،در فتنه علم،و غائله آن كافى است.
از عيسى بن مريم مروى است كه فرمود:«اى علماى بد!روزه مىگيريد و نماز مىگزاريد و تصدّق مىكنيد ولى به جا نمىآوريد آنچه را كه مردم را به آن مىخوانيد و درس مىدهيد و ارشاد مىنماييد امرى را كه به عمل نمىآوريد.پس چه بد چيزى است آنچه حكم مىكنيد.تو به شما به گفتار و آرزو است.و كردار شما هوا و هوس است.و چه سود مىبخشد شما را كه بدنهاى خود را پاكيزه كنيد و حال آنكه دلهاى شما كثيف و چرك آلود است.حق را به شما مىگويم مانند:غربال مىباشيد كه آرد پاكيزه از آن بيرون مىرود و نخاله در آن باقى مىماند.همچنين حكمت و نصيحت از دهان شما مىريزد ولى غل و غش در سينههاى شما بجا مىماند.
اى بندگان دنيا!چگونه به آخرت مىرسد كسى كه خواهش او از دنيا به سر نيامده و