مسلمين جايز و لازم است كه آن را اخذ كرده به قدر حاجت خود را مصرف نمايد.و تتمّه را به فقرا تصدّق كند.و به اين فريب،پيوسته مال حرام ايشان را مى‌گيرد،و به اسرافهاى خود خرج مى‌كند،و دينارى به فقير نمى‌رساند.و بسى باشد كه اين مغرور، بر خوان ظلمه حاضر گردد،و از طعامهاى ايشان مى‌خورد.و چون گويند كه:لايق مثل تو نيست خوردن اين طعامها.گويد:بر من واجب است،زيرا اين مال،مجهول المالك است و بر من به قدر قوّه سعى در اخذ آن و رسانيدن به فقرا لازم است.و خوردن من هم از آن،نوعى از اخذ است.پس،از آن مى‌خورم و قيمت آن را تصدّق مى‌كنم.و خدا مى‌داند كه هيچ از قيمت آن را به احدى نمى‌دهد.و اين را مى‌گويد كه اعتقاد مردم عوام در حقّ او سست نشود.و حال آنكه بر فرض تصدّق كردن،از اين غافل مى‌شود كه:

خوردن او باعث جرأت ديگران،و رواج امر ظالم مى‌گردد.

و بسيارى هستند كه مضايقه از اين ندارند كه:در پنهان،از مال حرام ظالم بگيرند،و طعام ايشان را بخورند و ليكن اگر بدانند كه يكى از مستطلعين عوام،مطلع مى‌شوند، نهايت ابا و استنكاف از گرفتن آن مى‌كند.و بسا باشد كه شوق حضور خدمت سلاطين، و آمد و شد خانه حكام و امرا در دل او جاى گير باشد،و ليكن در ظاهر از آن كناره كند تا اعتقاد عوام در حقّ او قوى گردد.و با وجود اين‌ها،چنان تصوّر كند كه اين دورى و اجتناب،از راه تقوى و ورع است.

و گاه باشد كه بعضى از اين طايفه،پيش نمازى جماعتى كند و چنان داند كه:عمل او باعث ترويج دين،و اقامه شعار اسلام،و غرض او بر پاى داشتن سنّت سنيّه سيّد المرسلين است.و با وجود اين،اگر ديگرى از او اعلم و اصلح باشد و در آن مسجد به امامت پردازد،يا بعضى از مريدان او از او تخلّف كنند،و به ديگرى اقتدا نمايند،قيامتى از براى او برپا مى‌شود،خواب شب و آرام روز از آن بيچاره منقطع مى‌گردد.و با خاطرى پريشان و دلى ويران،شبى به روز و روزى به شب مى‌رساند.و اين‌ها همه علامت آن است كه:غرض اين احمق از امامت،نيست مگر حب جاه و رياست.و بعضى ديگر امامت و پيش نمازى را شغل و وسيله امر معاش و زندگانى خود قرار داده‌اند،و با وجود اين،چنين مى‌دانند كه:مشغول امر خير هستند.

اى كبك خوش خرام كه خوش ميروى بناز غره مشو كه گربه عابد نماز كرد
و ظاهر آن است كه:در امثال اين زمان،امامى كه قصد او محض تقرّب به خدا و اقامه شعار اسلام باشد،بسيار كم است.و علامت چنين شخصى آن است كه:هر وقت نيّت قربت و قصد ثواب در مسجد رفتن و امامت داشته باشد مى‌رود،و چون از اين