معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٨١ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است

چشمهاى خود را از نامحرم بپوشد.و دستهاى خود را از آنچه نبايد به آن دراز كند نگاهدارد.و فرج خود را محافظت نمايد». [١]

و از امامين«همامين» [٢] امام محمد باقر و امام جعفر صادق-عليهما السلام-مروى است كه:«به درستى كه مرد به واسطه راستگويى به مرتبه صديقان مى‌رسد». [٣]

و از حضرت صادق-عليه السّلام-منقول است كه:«هر كه زبان او راستگو باشد، عمل او پاكيزه است.و هر كه نيّت او نيك باشد،روزى او زياد مى‌شود.و هر كه با اهل خانه خود نيكويى كند،عمر او دراز مى‌شود». [٤]

و فرمود كه:«نظر به طول ركوع و سجود كسى نكنيد و به آن غرّه نشويد،زيرا:

مى‌شود اين امرى باشد كه به آن معتاد شده باشد،و به اين جهت نتواند ترك كند.و ليكن نظر به صدق كلام و امانتدارى او كنيد،و به اين دو صفت،خوبى او را دريابيد». [٥]

و مخفى نماند كه:همچنان كه صدق و كذب در سخن و گفتار است،همچنين در كردار و اخلاق و مقامات دين نيز يافت مى‌شود.

كذب در كردار و اعمال

و اما كذب در كردار و اعمال آن است كه:در ظاهر اعمالى از او سرزند كه دلالت كند بر خوبى در باطن او،و باطن او از آن بى‌خبر بوده باشد،يعنى:باطن او موافق ظاهر نباشد.و صدق در آن،اين است كه:باطن و ظاهر يكسان و مطابق بود.يا باطن از ظاهر بهتر و آراسته‌تر باشد.و اين مرتبه از صدق،اشرف و افضل از صدق در گفتار است.

و از اين جهت مكرر سيد بشر اين مرتبه را از حضرت آفريدگار مسئلت مى‌نمود. [٦]

و در اخبار وارد است كه:«چون پنهان و آشكار بنده مؤمن يكسان بوده باشد خداوند عالم به او بر ملائكه مباهات مى‌كند و مى‌فرمايد:بنده حق من اين است». [٧]

بعضى از اكابر فرموده است كه:«كيست مرا نشان دهد به شخصى كه چشم او در تاريكى شبها گريان است.و لب او روزها در محافل،خندان باشد». [٨]