معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٧٩ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است

عذاب اخروى است.پس از آن،ملاحظه نمايى كه هر دروغگويى در نظرها ساقط،و در ديده‌ها خوار و بى‌اعتبار،و احدى اعتناء به سخن او نمى‌كند،و پست و ذليل و خوار مى‌گردد.

راستى كن كه راستان رستند در جهان راستان قوى دستند

دروغ گفتن مايۀ رسوايى

و اغلب اوقات آن است كه:دروغ گفتن،باعث رسوايى و فضيحت،و بازماندن از مقاصد و مطالب مى‌گردد.و عزت آدمى تمام مى‌گردد.

در كتاب«حبيب السير»[١] مسطور است كه:«سلطان حسين»،[٢] ميرزاى بايقرا كه پادشاه خراسان و زابلستان بود،امير حسين ابيوردى را به«ايلچى گرى» [١] نزد«سلطان يعقوب ميرزا»،[٣] پادشاه آذربايجان و عراق فرستاد،و امر كرد كه:سوغات بسيار و هداياى بى‌شمار با او همراه نمايند.و مقرر كرد كه:از كتابخانه خاصه،كتب نفيسه به او سپارند كه به جهت سلطان يعقوب ببرد.از آن جمله امر كرد كه:«كلّيّات جامى»[٤] را كه در آن وقت،تازه و بسيار مطلوب بود و در نظرها مرغوب،به او دهند.در وقتى كه ملاّ عبد الكريم كتابدار،كتابها را به امير حسين تسليم مى‌نمود سهوا«فتوحات مكى» [٢]را كه در حجم و جلد،به كلّيّات مذكور مشابهت داشت به امير داد و امير آن كتاب را احتياط نكرده مضبوط نمود و روانه شد.

چون به تبريز رسيده به حضور سلطان رفت،سلطان تفقّد بسيار به او فرمود،از رنج راه پرسيد و گفت:در اين مسافت بعيده از طول مسافت ملول گشته خواهى بود.امير