بر مسلوس واجب است در حد امکان از سراِیت ادرار به لباس و بدن، با قرار دادن آلت تناسلِی در کِیسه اِی پنبه اِی و مانند آن، جلوگِیرِی کند(٩) و در صورت کوتاهِی در اِین امر و سراِیت نجاست به بدن ِیا لباس باِید نماز را اعاده نماِید. (١٠)

آِیا بر مسلوس پس از وضو مبادرت به نماز واجب است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. (١١)

وضو گرفتن براِی به جا آوردن قضاِی تشهد و سجده فراموش شده واجب نِیست و همان وضوِی نمازِی که تشهد ِیا سجده آن فراموش شده، براِی قضاِی آن دو کفاِیت مِیکند؛ لِیکن در اِینکه حکم نماز احتِیاط نِیز حکم قضاِی تشهد و سجده فراموش شده است ِیا باِید براِی آن وضو بگِیرد، مسئله اختلافِی است.(١٢)

آِیا مس نوشته قرآن براِی مسلوس پس از وضو براِی نماز، در فرض پِیوسته بودن خروج ادرار، جاِیز است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. (١٣)

آِیا امامت مسلوس در نماز جاِیز است؟ به ِیارِی آن را جاِیز دانسته اند. (١٤) برخِی در جواز امامت مسلوس اشکال کرده اند. (١٥)

طواف مسلوس حکم نماز او را دارد. بنابر اِین، اگر در وقت خاصِی بتواند طواف و نماز آن را با وضو بدون خروج ادرار انجام دهد، باِید آن وقت را انتخاب کند و طواف و نماز آن را با وضو و بدن پاک به جا آورد و اگر چنِین وقتِی ندارد باِید به آنچه در نماز گذشت عمل کند.(١٦) برخِی در فرض اخِیر گفته اند: اگر وضو گرفتن پس از هر بار خروج ادرار مشقت داشته باشد، احتِیاط واجب جمع مِیان طواف با ِیک وضو و نماز آن با ِیک وضو و ناِیب گرفتن است. (١٧)

اگر کسِی بر دِیگرِی آسِیبِی وارد کند و بر اثر آن، آسِیب دِیده مبتلا به بِیمارِی سلس شود، بنابر قول منسوب به مشهور، دِیه کامل بر عهده آسِیب زننده ثابت مِیشود؛ (١٨) لِیکن جمعِی گفته اند ثبوت دِیه کامل در فرضِی است که بِیمارِی سلس هر روز از صبح تا شب ادامه داشته باشد؛ اما اگر تنها در نِیمِی از روز باشد و پس از آن قطع شود، دو سوم از دِیه و اگر تا زمان بالا آمدن آفتاب ادامه داشته باشد و پس از آن قطع گردد، ِیک سوم دِیه ثابت مِیگردد. (١٩)