فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٨٩
مداوا ← درمان
مداومت ← لزوم
مُداهَنَه ← سازشکارِی
مُدَبَّر ← تدبِیر
مدّت ← اجل
مدّثّر؛ سوره
مُدَّثِّر؛ سوره: هفتاد و چهارمِین سوره قرآن کرِیم.
از آن در باب صلات نام برده اند.
قرائت سوره مدثر در نمازهاِی واجب مستحب است.(١) در حدِیثِی آمده است: «هر کس سوره مدثر را در نماز واجبش بخواند، بر خداِی عزوجل است که او را با حضرت محمد صلى الله عليه و آله قــرار دهد و در زندگِی دنِیا سختِی و گرفتارِی و شقاوت به او نمِیرسد».(٢)
(١) كشف الغطاء ٣/ ٤٧٨.
(٢) وسائل الشيعة ٦/ ١٤٧.
مدح
مَدح: ستودن؛ تمجِید و تعرِیف کردن.
مدح عبارت است از ستودن کسِی ِیا چِیزِی با بِیان کمالات و اوصاف زِیبا و نِیک آن؛ چنان که شمردن مفاخر و برترِی هاِی وراثتِی کسِی نِیز مدح نامِیده مِیشود. مقابل مدح به معناِی نخست، ذم (←مذمت) و به معناِی دوم هجو (←هجو) قرار دارد. در اوصاف نِیک، تفاوت نمِیکند مادرزادِی باشد ِیا اکتسابِی.(١) از احکام آن به مناسبت در بابهاِی صلات، حج، تجارت، و قضاء سخن گفته اند.
حکم: مدح به واجب، مستحب، حرام و مکروه تقسِیم شده است.
مدح واجب: اِیراد دو خطبه مشتمل بر حمد و ثناِی خداِی تعالِی قبل از نماز جمعه بر امام جمعه واجب است (٢) (← نماز جمعه).
به تصرِیح برخِی، مدح ظالم براِی دفع شر او در صورت توقف آن بر مدح واجب است.(٣)
مدح مستحب: مدح و ثناِی خداِی تعالِی در همه حالات، بوِیژه قبل از دعا(٤) (← دعا)، هنگام ورود بــه مسجـد، (٥)