تحلِیل آمِیزش: مولا مِی تواند براِی آمِیزش و ِیا ساِیر استمتاعات، کنِیز خود را براِی دِیگرِی حلال کند.(١٣) در اِینکه اِین اقدام مولا نوعِی عقد نکاح است ِیا اباحه و تملِیک منفعت اختلاف است. قول دوم مشهور مِیان فقها است (١٤) (←تحلِیل).

أُمّ ولد: فرزنددار شدن کنِیز از مولاِی خود موجب محدود شدن اختِیارات مولا نسبت به وِی و شمول احکامِی وِیژه مِیگردد، از قبِیل آزاد شدن کنِیز پس از مرگ مولا از سهم الارث فرزندش و عدم جواز فروختن وِی، مگر در شراِیطِی خاص (١٥) (←استِیلاد).

(١) جواهر الكلام ٢٢١/٨ - ٢٢٢.

(٢) تحرِیر الاحکام ٤/ ١٧٦ ؛ تذکرة الفقهاء ٢٤/ ٢٦٣ – ٢٦٤.

(٣) جواهر الكلام ٢٩/ ٢١٥.

(٤) نساء / ٢٥.

(٥) جواهر الکلام ٢٩/ ٣٩٣ – ٤٠٥.

(٦) ٤٠٩ - ٤١٢.

(٧) المراسم العلوية / ١٥٥ ؛ تحرير الاحكام ٣/ ٥٩٠.

(٨) جواهر الکلام ٣١ / ١٦٥ – ١٦٦.

(٩) ٢٩ / ١١١ - ١١٤ ؛ مستند الشيعة ١٦/ ٧٤-٧٥.

(١٠) جواهر الکلام ٢٤/ ١٩٣ - ٢٠٥.

(١١) الحدائق الناضرة ٢٥/ ٥٠٩ - ٥١٠ ؛ جواهر الكلام ٣٢/ ٣١٤ - ٣١٥ .

(١٢) الحدائق الناضرة ٢٥/ - ٥١٤ - ٥١٥ .

(١٣) جواهر الكلام ٣٠/ ٢٩٦.

(١٤) ٣٠١ ؛ الحدائق الناضرة ٢٤ / ٣١٧.

(١٥) جواهر الكلام ٢٢/ ٣٧٤ و ٣٤/ ٣٧٧ - ٣٧٨.

کنِیسه

کنِیسه: عبادتگاه ِیهودِیان / عبادتگاه مسِیحِیان(١) (← معبد).

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) لسان العرب و المصباح المنير، واژه «کنس».

کَنِیف ← چاه مستراح

کنِیه

کُنِیه: اسم با پِیشوند اب ِیا امّ.

از آن به مناسبت در بابهاِی صلات، تجارت و نکاح سخن گفته اند.

گذاشتن کنِیه براِی فرزند؛ اعم از پسر و دختر همراه اسم او مستحب است.

گذاشتن کنِیه «ابوالقاسم» براِی کسِی که نام او «محمد» است، کراهت دارد؛ چنان که گذاشتن کنِیه «ابوالحكم»، «ابومالک»، «ابوحارث»، «ابوعِیسِی» و «ابومره» مکروه است.(١)

صلوات فرستادن هنگام گفتن ِیا شنِیدن کنِیه ِیا لقب پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله، همانند نام آن حضرت، حتِی در بِین نماز، بنابر قول مشهور، مستحب است. برخِی، واجب دانسته اند. (٢)