رسول خدا صلى الله عليه و آله در مسجد فضِیخ نماز خوانده اند. در رواِیتِی امام صادق علِیه السلام به ِیکِی از ِیارانش توصِیه مِیکند: «... سپس به مسجد فضِیخ برو و در آن نماز بگزار که رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله در آن نماز گزارده است». (٤)

وجه نام گذارِی مسجد فضِیخ به مسجد رد الشمس، بازگشت خورشِید پس از غروب براِی امِیر مؤمنان علِیه السلام است. عمار بن موسِی مِیگوِید: با امام صادق علِیه السّلام داخل مسجد فضِیح شدِیم. امام علِیه السلام فرمود: «اِین قسمت فرورفته را مِیبِینِی؟ گفتم: آرِی. فرمود: اسماء بنت عمِیس در اِین مکان نشسته بود و دو فرزندش از جعفر بن ابِی طالب با او بودند. اسماء گرِیه کرد. فرزندانش علت گرِیه او را پرسِیدند. گفت: ياد امير المؤمنين عليه السّلام افتادم؛ سپس افزود با آن حضرت به اِین مکان آمدِیم. حضرت به من فرمودند: اِین فرورفتگِی را مِی بِینِی؟ گفتم: آرِی. فرمود: من و رسول خدا صلى الله عليه و آله در اِین جا نشسته بودِیم.

رسول خدا صلى الله علِیه و آله سرشان را بر زانوِی من گذاشتند و خوابشان برد. وقت نماز عصر داخل شد، دوست نداشتم سر پِیامبر را از زانوِی خود بردارم و او را بِیدار کنم و باعث اذِیت او شوم، تا آنکه وقت نماز سپرِی و نماز عصرم فوت شد. رسول خدا صلى الله عليه و آله بِیدار شد و فرمود: نماز خوانده اِی؟ گفتم نه، نخواستم شما را اذِیت کنم. پِیامبر برخاست و روبه قبله کرد و دستهاِیش را بالا برد و عرض کرد: خداِیا! خورشِید را به وقتش (وقت فضِیلت نماز عصر) بازگردان تـا عـلـِی نماز بگزارد. خورشِید بازگشت و من نماز عصر را خواندم؛ سپس همچون ستاره اِی فروآمد و غروب کرد».(٥) از عنوان ِیاد شده به مناسبت در باب حج و مزار نام برده اند.

رفتن به مسجد فضِیخ و نماز خواندن در آن مستحب و در رواِیات به آن توصِیه شده است. (٦)

(١) آثار اسلامِی مکه و مدِینه / ٢٦٤ – ٢٦٨.

(٢) الکافِی (کلِینِی) ٥٦١/٤.

(٣) جواهر الكلام ٢٠ / ١٠٩.

(٤) الکافِی (کلِینِی) ٤/ ٥٦٠ ؛ کامل الزِیارات / ٦٨.

(٥) الکافِی (کلِینِی) ٥٦٢/٤ ؛ وسائل الشِیعة ١٤/ ٣٥٥؛ جواهر الکلام ٢٠/ ١١٠.

(٦) جواهر الکلام ٢٠/ ١٠٧ ـ ١٠٨.