کفر و ارث: از موانع ارث، کفر است. بنابر اِین، کافر از مسلمان ارث نمِی برد؛ هر چند از نزدِیکان او باشد؛ اما مسلمان از کافر ارث مِیبرد. نسبت به ارث کفّار از ِیکدِیگر، اگر مِیّت کافر اصلِی باشد و ورثه مسلمان نداشته باشد، ورثه کافر وارث او خواهند بود؛ اما اگر مِیّت مرتد باشد و ورثه مسلمان نداشته باشد، امام علِیه السلام وارث او خواهد بود. همچنِین است اگر مسلمانِی بمِیرد و وارث مسلمان نداشته باشد. (٩٤) (←ارث)

کفر و قضاء: کافر اهلِیّت قضاوت ندارد (٩٥) (←قضاوت).

کفر و شهادات: شهادت کافر عليه مسلمان و حتِی به نفع او پذِیرفته نِیست و نِیز شهادت کافر حربي، حـتـى عـليه هم د م کِیشانش پذِیرفته نخواهد بود.

به قول مشهور، شهادت کافر ذمِّی علِیه ذمِّی اِی دِیگر و نِیز به نفع او پذِیرفته نِیست، جز درباره وصِیّت مسلمان در صورت نبودن شهود از مسلمانان که پذِیرفته است (٩٦) (←شهادت).

کفر و حدود: بر کافر ذمِّی به جهت ارتکاب عملِی که در آِیِین او روا، اما در اسلام حرام است، مانند نوشِیدن شراب، در صورت علنِی نبودن ارتکاب، حد جارِی نمِی شود، و اگر مرتکب عملِی شود که در آِیِین او نِیز حرام و داراِی عقوبت است، امام علِیه السّلام بِین اجراِی حدّ اسلامِی و بازگرداندن کافر مِیان هم کِیشانش براِی اجراِی حد بر اساس آِیِینش مخِیّر است. (٩٧) آِیا اِین حکم درباره کافر حربِی هم جرِیان دارد ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است (٩٨) (←حدود).

هرگاه مسلمان عمل سحر انجام دهد کشته مِیشود؛ بر خلاف کافر که تنها تعزِیر مِیگردد. (٩٩)

کفر و قصاص: از شراِیط قصاص؛ اعم از قصاص نفس و قصاص عضو، تساوِی در دِین است. بنابر اِین، مسلمانِ کشنده کافر قصاص نمِیشود، مگر آنکه عادت و روِیه او کشتن ذمِّیان باشد، که در اِین صورت به قول مشهور، کشته مِی شود؛ اما کافرِ کشنده مسلمان قصاص مِی شود؛ چنان که کافرِ کشنده کافر قصاص مِیگردد. (١٠٠)