بعضِی گفته اند: لهو حرام، لهوِی است که زمِینه ارتکاب گناه را فراهم کند و پرده حِیا را بدرد و کمترِین حد آن، پِیدا شدن حالت بِی مبالاتِی نسبت به ارتکاب گناه است. (١٠) بعضِی دِیگر گفته اند: لهــِی کــه مناسب مجالس اهل فسق و گناه است، حرام مِیباشد.(١١) حضور در مجلس لهو حرام، حرام است. (١٢)

سفر کردن براِی شکار با انگِیزه لهو و خوشگذرانِی ملحق به سفر معصِیت است و موجب قصر نماز و افطار روزه نمِی شود. بنابر اِین، مسافرِی که براِی شکار با انگِیزه لهوِی سفر مِیکند باِید نمازش را تمام بخواند و در ماه رمضان روزه اش را بگِیرد؛ (١٣) لِیکن در اِینکه اتمام نماز و صحت روزه به دلِیل حرام بودن شکار لهوِی است ِیا نه، مسئله اختلافِی است. برخِی، شکار لهوِی را به جهت لهوِی بودن آن حرام دانسته اند. (١٤) (← آلات لهو ) (← سفر )

(١) معجم مقاييس اللغة ، المفردات (راغب)، المصباح المنير، تاج العروس و لسان العرب، واژه «لهو».

(٢) انعام / ٣٢ ؛ عنکبوت / ٦٤.

(٣) نور/٣٧.

(٤) انبِیاء / ٣ .

(٥) كتاب المكاسب ٢/ ٤٧ ؛ حاشية المكاسب (اِیروانِی) ٤٢/١؛ مهذب الاحكام ١٦ / ١٥٨ .

(٦) تاج العروس، واژه «لهو» ؛ التحقيق فــي كلمات القرآن ٨/ ١٠ – ١١.

(٧) كتاب المكاسب ٢/ ٤٥ – ٤٧.

(٨) البدر الزاهر / ٢٩٨ ؛ تقرير بحث السيد البروجردِی ٢/ ٤٤٤.

(٩) مصباح الفقاهة ١/ ٤٢٢-٤٢٣ ؛ المواهب / ٧٢٨.

(١٠) الرسائل الفقهية (نجومِی)/ ١٢٩ – ١٣٠.

(١١) انوار الفقاهة (التجارة) (مکارم) / ٣٥٦.

(١٢) مستند الشيعة ١٨/ ١٧٣ ؛ كتاب الشهادات (گلپاِیگانِی) ١٢١.

(١٣) غاية المراد ١/ ٢١٩ – ٢٢٠.

(١٤) كفاية الاحكام ١/ ١٥٨ ؛ جواهر الكلام ١٤/ ٢٥٧ و ٢٦٢.

لهو الحديث

لَهو الحَدِیث: سخن بِیهوده.

عنوان ِیاد شده در قرآن به کار رفته است: (وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشتَرى لَهُوَ الْحَديثِ لِيُضِلَّ عَن سَبيل اللهِ بَغَيرِ عِلم و يَتَّخِذَهَا هُزُواً اولئک لَهُم عَذابٌ مُهِین)؛ از مردم کسانِی اند که سخنان بِیهوده و سرگرم کننده را مِیخرند تا از روِی نادانِی و بِی دانشِی (دِیگران را) از راه خدا گمراه کنند و آن را به مسخره بگِیرند. براِی اِینان عذابِی خوار کننده خواهد بود.»(١) از آن به مناسبت در باب تجارت سخن گفته اند.